Zijn

Soms is het hard vallen.
Vallen is hoe dan ook nooit een feest.
Hard of zacht, maakt niet uit.
Het gaat erom dat de balans zoek is en dat is sowieso pijnlijk.
Vind ik.

Zo ook de afgelopen twee, drie weken.
Ik ging flink op m’n bek en was de weg kwijt.
Geen TomTom die daarin verandering kon brengen.
Updaten van de programmatuur hielp ook niet.
Als de hardware niet deugt, dan is software ook kansloos.

Mijn basis, mijn balans, mijn structuur, was ik kwijt.
Dacht ik.
Voelde ik.
Maar kwijt is wat anders dan niet kunnen vinden.
Ik zoeken.
Als een gek.
En dat maakte het nog erger.
Net als een bos.
Als je bent verdwaald, kun je beter niet als een kip zonder kop rond gaan rennen.
Stilstaan is het toverwoord.
Geen paniek.
De kalmte bewaren.
Verdwaald.
Meer niet.
Er is altijd een weg naar huis.

Langzaam lijk ik nu weer de weg gevonden te hebben.
Eentje waar al jaren geen wegenbelasting voor is betaald.
Zo’n Belgische, met gaten en kuilen.
Maar het is een weg.
Mijn weg.

Er is nog veel werk te doen.
Niet aan de weg.
Die is goed zoals hij is.
Asfalt of modderpad.
Op zich niet heel belangrijk.
Zolang het maar de goede richting opgaat.

Ik heb nog wat te verteren.
Uit te spreken en te doorleven.
Maar eerst weer mijn evenwicht houden.
Van een acrobaat zonder vangnet, ben ik er nu eentje met vangnet.
Misschien is de aanschaf van een gordel geen overbodige luxe.

Weten is niet alles.
Het is wel handig.
Het kan helpen.
Maar voelen is heilig.
Ook al is het soms zwaar klote: het is mijn gevoel.
En wat van mij is, is goed.
Hoe dan ook.

Zo.
Dat staat er alvast.
Kan ik nog eens terug bladeren als het nodig is.

~ door egoecho op 1 april, 2008.