Ballenbak

Einde van de maand.
De uitkering is weer gestort.
En dinsdagochtend.
Tijd voor zijn maandelijkse uitstapje.

Een keer per maand, als de uitkering weer binnen is dan trakteert hij zichzelf op een ochtendje ballenbak.
Hij is bijna veertig, gescheiden en zonder kinderen.
Maar een opvallende verschijning is hij niet in de ballenbak.
Hij is sowieso niet opvallend.
Een bijna onzichtbare man.
Hoe vaak botsen er geen mensen tegen hem op, op straat?
Hoe vaak hoorde hij niet zeggen: “Oh, sorry, ik had u niet gezien.”
Hij is de tel allang kwijt.
Eerlijk gezegd heeft hij ook nooit echt geteld.
Het is maar bij wijze van spreken.

Bij de kassa van de ballenbak betaald hij netjes de twee euro entree.
“Alleen?” vraagt de man bij de kassa nieuwsgierig.
Hij herkent hem niet eens; op zich een pijnlijke gedachte aangezien hij hier iedere maand komt.
En dat al ruim anderhalf jaar…
“Nee hoor, mijn vrouw is al binnen met de kleine…”.
Ondertussen kijkt hij zoekend de hal in, wacht dan even en speelt verbaasd en blij verrast te zijn, terwijl hij enthousiast naar een willekeurig iemand zwaait die met de rug naar hem toe zit.
De man achter de kassa pakt ondertussen het wisselgeld, geeft het zonder verder aandacht aan hem te schenken terug en kijkt de moeder met kind achter hem al aan: “Volgende…. een volwassene en een kind..?”

Het is nog rustig. Zo meteen wordt het vast wel drukker.
Eerst alvast een goed plekje zoeken.
Daar, ja, naast het klimtouw.
Zo kan hij goed de hal overzien en zit hij dicht bij de spelende kinderen.
Even zijn jas ophangen, dan weet iedereen dat deze plek bezet is.
Dan een kopje koffie kopen en snel weer naar zijn mooie plekje.
Hè, nu hij binnen is overvalt het maandelijkse gevoel van opwinding hem weer.
Het kriebelt in zijn buik.

Kijk eens.
Daar lopen al wat jongetjes.
Ze hebben alleen hun hemdje aan en een broek.
Een lange broek.
En ze lopen op hun sokken.
Dat moet.
Vanwege de hygiëne.

Hij roert in zijn koffie en geniet in stilte.
En flauwe glimlach.
Zijn ogen zoeken verder.
Ah, kijk, daar loopt nog een meisje.
Die heeft een T-shirt aan en een joggingbroek.
Dat is toch veel te warm voor zo’n kind?
Hij neemt een voorzichtige slok van zijn koffie en ziet ondertussen de moeder van het meisje.
Die mag er ook zijn.
Ze heeft een topje aan met een lage hals.
Schitterende inkijk vanaf deze plek, zeg.
Blijf zo maar even staan hoor, moedertje.
Hij grinnikt zachtjes en voelt de kriebels toenemen.
En niet alleen in zijn buik.
Wat is het hier toch altijd weer genieten geblazen.
Jonge moeders met hun kinderen.
Heerlijk.

Zijn blik wordt wazig en terwijl hij zijn kopje vasthoudt neemt zijn fantasie het over van de werkelijkheid.
Al die eenzame moeders.
Hun mannen aan het werk.
En natuurlijk overwerken.
Dat ook.
Ja ja… Maar ondertussen rommelen ze wat af met de secretaresse.
Want zo zijn ze, hun mannen.
De moeders zitten maar thuis te wachten.
En maar hopen dat de mannen een beetje aandacht aan ze geven als ze thuiskomen.
De parfum van de andere vrouw voor lief nemend.
Ratten zijn het, hun mannen.
Hij zou ze stuk voor stuk wel willen troosten, de wachtende vrouwen.
Ze vasthouden en lieve woordjes fluisteren.
Door hun haren woelen en dan voorzichtig en teder zijn warme hand op hun borst leggen. De tepel voelen door het bloesje heen…
En dan langzaam met zijn andere hand naar hun smachtende kruizen zoeken.
Want zo is het natuurlijk.
Ze staan dag en nacht met hun soppende slipjes te wachten op hun mannen.
Terwijl hij hier alles heeft wat ze zoeken…

Zijn mijmering wordt verstoord door het gegil van kinderstemmen.
Het is al wat drukker geworden.
Fijn.
Nog meer lieve kindjes met blote buikjes.
Zo zacht.
Hij zou ze wel willen aaien.
Heel zachtjes.
De zachte, warme kinderhuidjes.
Onschuldig en puur.
Voor hem alleen.
En hun hete moedertjes erbij…

Hij neemt zijn laatste slok koffie en voelt dat zijn enorme erectie om aandacht vraagt.
Ach ja, zijn levendige fantasie.
Het heeft hem nog nooit in de steek gelaten.
Voorzichtig staat hij op en loopt rustig, maar van binnen trillend van opwinding, het jongenstoilet in.
De potten zijn hier nog zo aandoenlijk klein en de pisbakken hangen zo lief laag.
Hij duikt een wc-hokje in en om de spanning te verhogen doet hij de deur niet op slot.
In razend tempo trekt hij zich af, terwijl zijn fantasie nog een keer op hol slaat: kindertjes, moedertjes…
De ultieme kick.

De ontzetting is een paar minuten later groot als een jongen van zeven met rode wangen van het rennen de wc-deur opendoet en daar het levenloze lichaam van een meneer aantreft. Hij ligt daar met een verwrongen grimas en verstarde blik.
Een gapende hoofdwond, bloed en sperma op zijn rechterhand, zijn broek, de vloer en op de rand van de wc.

Een mooier afscheid kon hij zich niet wensen: stoppen op zijn hoogtepunt.

~ door egoecho op 29 april, 2008.