Pandemonia

De dip na een optreden blijft nog steeds uit.
Dat is wennen.
Tenminste, ik hoop dat het went, want dat zou betekenen dat ik van dat gedoe af ben.
Ik juich niet te vroeg, maar het is in ieder geval mooi meegenomen.
Net als gisterenavond.
Een bijzondere avond voor Cradle.
Voor het eerst speelden we in onze nieuwe bezetting.
Een behoorlijk goed gevulde Little Cave had de primeur.

Wat mij betreft was het een heftig, intens optreden.
We waren geconcentreerd en vastbesloten iets goeds neer te zetten.
Kick ass.
Schop kont.

Ik was meer nerveus dan anders.
En dat resulteerde in een klokkijkdag, stressplasjes en platte poep.
Maar ook de tijdelijke rust nadat ik mijn spullen heb uitgeladen en wacht op de rest van de band.
Het opbouwen en soundchecken maakt mij alweer onrustig, maar anders.
Ik voel de adrenaline.
De interne dopeshow staat op punt van beginnen.
Dopamine all the way.
Ik probeer zoveel mogelijk de gezichten en lichaamstaal van Gilbert en Nina te lezen.
Hoe voelen zij zich?
Hebben zij er vertrouwen in?
Voor Gilbert is het raar; Trouble, Pass Me By, de band die voor ons speelt, bestaat uit leden van zijn oude band Footsweep. En ze zijn om onprettige persoonlijke redenen uit elkaar gegaan.
Voor Nina is het ook spannend. Er komen erg veel mensen die speciaal willen zien en horen hoe ze het doet.
Supporters.
Maar niets is zo eng als bekend publiek.
Natuurlijk, wij, Henk en ik, kennen die mensen ook.
Maar dat ligt toch weer anders.
Hoewel…
Juist dit publiek heeft de hele ontwikkeling rondom Cradle door de jaren heen meegemaakt.
Er kan worden vergeleken: zijn we beter of slechter?

Spannend dus.
Maar uiteindelijk denk ik, nee, vind ik dat we hebben overtuigd.
We zijn de goede weg ingeslagen.

Nu mijn ambivalente vriend De After Gig-Dip (DAG-dip) nog definitief de deur wijzen.
Want natuurlijk probeert hij toch binnen te komen.
Ik ken hem zo goed.
Misschien moet ik hem gewoon als een welkome gast ontvangen.
Dat zal hem zo verwarren dat hij zich misschien niet meer zo op zijn gemak voelt bij me.
En dan besluit om op te stappen.

Hoe dan ook: gisterenavond zijn er ongetwijfeld goede herinneringen geboren.
Thanks ‘you know who you are’.
Dat kwartje is gevallen.

Ik zei het gisteren al, maar nu nog een keer: bedankt dat jullie er bij waren.
Tot een volgende keer.

Proost!

~ door egoecho op 11 mei, 2008.