Calvin Party
Het was al een poosje duidelijk dat ik tegen afgelopen weekend opzag (maar er ook naar uitkeek).
Na mijn laatste post, zaterdagochtend, kort voordat Calvin Party hier zou arriveren, merkte ik dat de therapeutische werking van bloggen zijn doel had bereikt.
Ik bleef wel gespannen, maar ik kon er beter mee omgaan.
Mijn enorme gevoel van verantwoordelijkheid voor het verloop van het weekend, het welzijn van de mensen van Calvin Party, dat was er nog.
Maar ik kon er zowaar ook nog van genieten.
Ik kan een hele verhandeling schrijven over alle details, hoe tof de optredens waren (ieder op hun eigen manier), het contact met Calvin Party, de mooie reacties, het uit mijn dak gaan op de muziek van CP, de wetenschap dat Calvin Party ons in september heel graag als support willen hebben in Engeland.
Een lang weekend spelen met die gasten.
Geweldig.
Een mooiere bevestiging dat we op de goede weg zijn met Cradle is er niet.
En zo kan ik echt nog wel een poosje doorrammelen.
Maar ik kan het niet in woorden vangen.
Ik wil er niet eens mijn best voor doen.
Het is mij meer waard om te ervaren dat ik me zo kan voelen zoals ik me nu voel.
Lekker.
Kriebels in mijn buik.
Mijn hoofd in de wolken.
Een roes waar ik nog wel een poosje in wil blijven.
Voldaan.
Tevreden met het totaal.
Natuurlijk; het is ook vluchtgedrag.
Dit is de interne drugs waar ik het eerder over had.
En voor ik alles weer kapot beredeneer en rationaliseer, gooi ik dit lekkere gevoel snel op de grote hoop die Internet heet.
I just enjoy the feeling!
(@ mp: misschien is dit rust…)
Laatste reacties