Denksport

Tsja…
Het werd inderdaad wel weer eens tijd.

Het zit zo, ik werd (of word) een beetje mijn eigen gezeik zat.
Nu ben ik ook een zittende plasser, dus kan ik met recht zeggen dat ik, wanneer ik heb gezeken gezeten, ik dus mijn eigen zeik zat.

Maar ik bedoel natuurlijk mijn andere gezeik.
Het geneuzel en getob.
Paniekolifant hier en angsthaas daar.

Dat weerhield me van schrijven.
Plus dat ik me niet verplicht wil voelen, natuurlijk.
Vrijheid, blijheid.
En verplichtingen roepen bij mij een allergische reactie op die zich uit in slappe vingers, onredelijk denken en veel verzet.
Wat dat betreft ben ik te laat geboren.
Als er ergens wel behoefte was aan verzet, dan was het in de jaren veertig van de vorige eeuw.

Hel.
De vorige eeuw.
Het lijkt eeuwen geleden als je het zo stelt.
En wat was het een mooie tijd.
De seventies en de eighties!
Oké, het was een bende, een chaos, maar muzikaal gezien was het een feest.
Ook de sixties waren wel oké, trouwens, maar daar heb ik toch iets minder mee.
En dat is logisch, gezien mijn geboortejaar 1970.

Ik groeide op met veel muziek om me heen.
M’n pa met al zijn platen.
Een collectie die momenteel een bizarre vorm heeft aangenomen.
Er zijn heel wat zondagen gevuld met verzoeklijstjes samenstellen, plaatjes raden en zelfs een prijs winnen.
We deden alle vier mee, dacht ik, maar eigenlijk kan dat niet.
Want hij wist natuurlijk wie welke plaat had aangevraagd.

Het hele verzoekplatenmiddagproces verliep altijd volgens een vast patroon.
We schreven allemaal onze favoriete platen op.
Soms met een verrassend element, want we wilden het onze tegenstanders natuurlijk moeilijk maken.
Anders wist je altijd dat een plaat van The Cure van mij was, The Specials moest bij Henk vandaan komen en het legendarische liedje ‘Zwaluw’ kwam van het lijstje van mijn moeder.
Altijd prijs dus.

Als we onze lijstjes bij DJ Peuk hadden ingeleverd, dan gingen Henk en ik meestal nog een rijtje of twee (inclusief het bijwerken van de stand!) tafelvoetballen.
Na een goed uur, hoewel het in mijn beleving minstens drie uur had geduurd, lag de eerste plaat op de draaitafel.
Ze werden alle veertig gedraaid.
Tenminste, volgens mij hadden we er altijd ieder tien.
Kan ook meer of minder zijn geweest.
En we luisterden naar alles.
Ik vooral in de vurige hoop dat het volgende plaatje van mij zijn.

Tegen het einde waren we meestal wel flink gaar, maar dat mocht de pret niet drukken.
Daarna het traditionele bord op schoot bij Studio Sport dat om zeven uur begon en de zondag was weer om voor je het wist.

Op verzoekplatenloze middagen zaten we regelmatig bij Sparta, of was er een bezoek aan een van de oma’s.
Alles volgens vaste patronen: bij Sparta even door onze knieën bij de kassa van het stadion voor een kinderkaartje, een grootouderbezoek ging vaak gepaard met nog even hoognodig wat sleutelen aan de auto, terwijl Henk, m’n moeder en ik al minstens een half uur zaten te wachten op de bank.
Weer een uurtje later waren we dan op weg.
Een pittige stilte in de auto, een peuk voor mijn vader en een zonnebril voor mijn moeder.
Henk en ik in onze eigen wereld.

Patronen, structuren en processen.
Interessante kost.
Tenminste, voor mij.
Ontdekken welke lijn tot bepaald gedrag leidt.
Of lijdt.
Bij mezelf en bij anderen.

Het is een puzzel.
Een lastige met steeds weer veranderende stukjes.
Zo lijkt het.
Maar achteraf gezien, zijn het steeds weer de vaste patronen.
Is het heel doorzichtig.
Maar dat is pas te zien door afstand te nemen.

Net als bij echte puzzels.
Cryptogrammen of legpuzzels.
Maakt allemaal niet uit.
Als je het niet meer weet (ziet), dan stop je er even mee.
En dan ineens plopt de oplossing in je hoofd, of zie je in het achteloos voorbijlopen ineens dat verdomde stukje.

Loslaten is zo gek nog niet.
Sterker nog: het is de enige weg naar de oplossing.
Waarom dan al die verkramptheid.
Die angst om los te laten?
Geforceerd vasthouden wat weer leidt tot verstikken.
Forceren maakt kapot.
Het doodt.

Van de puzzel des levens heeft iedereen zijn eigen stukjes.
En ze passen allemaal.
Je moet alleen durven puzzelen.
Afstand nemen.
Loslaten.

~ door egoecho op 5 juni, 2008.