Voetjebal

En terwijl de Portugezen de Turken flink de stuipen op het lijf jagen, blijf ik hopen op een stuntje van de Turken.
Zou trouwens niet handig zijn voor mijn voorspelling in de EK-pool, maar toch… Ik zie Ronaldo graag in tranen en Scolari heeft bij mij ook niet bepaald een streepje voor.

Jawel, ook hier is de EK-koorts toegeslagen.
Ik had er even voor nodig, bleef er vrij rustig onder.
Maar uiteindelijk zit ik nu toch alweer mijn tweede wedstrijd met een spreekwoordelijk half oog en oor te volgen.

Ondertussen zijn er natuurlijk veel belangrijker zaken die meer aandacht vragen: JV70, mijn virtuele team bij Hattrick.
Over koorts gesproken: Hattrick heeft mij volledig in zijn greep.
Of is het haar greep?
Hm, dat heeft wel mijn voorkeur.

Ik ben inmiddels gepromoveerd, al in mijn eerste volledige seizoen als manager!, en ‘we’ zitten nu in het tussenseizoen.
Dat betekent de selectie doorlichten, spelers kopen, verkopen, de komende competitie-indeling met Argusogen bekijken, statistieken bekijken en vooral ongeduldig wachten tot het volgende seizoen weer begint.
Want twee zondagavonden zonder Hattrickcompetitie… Het is afzien!
Gelukkig komt Ale morgenmiddag. Hij is eveneens een verse en retefanatieke coach.
Het zal het een verademing zijn om van gedachten te kunnen wisselen.

Als ik het over mijn eigen coachvaardiheden heb, dan is de stap naar Marco van B. een kleine.
Ondanks zijn ogenschijnlijk vreemde fratsen, kan hij op mijn support blijven rekenen.
Ik mag hem wel.
Onnavolgbaar en altijd weer verrassend.
Bijna stoïcijns onder een onvoorstelbaar grote druk.
Of is het een vorm van contactstoornis?
Want dat kan natuurlijk ook.
Dan heeft hij het niet eens in de gaten.
Geluk bij een ongeluk.

Iemand die mij wist te verrassen in een interview, was Rafael van der Vaart.
In heel simpele woorden, hij kan waarschijnlijk ook niet anders, wist hij mij en de kern van het edele voetbalspel te raken: speel samen, maak er iets leuks van en geniet.
En dan zijn het nog niet eens zijn eigen woorden, maar die van Onze Bondscoach.
Hup Marco.

Het is precies waar het om draait: lekker de wei in, met z’n allen proberen de bal tegen het net te krijgen en vooral plezier hebben.
Het roept in ieder geval het beeld op dat ik nog steeds heb als ik mezelf weer eens in het zweet werk in een zaal: verstand op nul en gaan.
Ik ren, geef alles wat ik in me heb, me volledig bewust van mijn beperkingen, maar boven alles is het gewoon lekker om te doen.
Of, zoals nu natuurlijk veel is te zien: al die fanatieke gastjes tussen de zes en elf jaar (ouder of jonger kan ook) op een veldje.
Mooi.
Enige probleem is dat ik dan vooral mee wil doen.
Ik kijk bijna smekend naar die mannetjes en hoop stiekem dat er een bal afzwaait, zodat ik ‘m in ieder geval even kan terugschieten.
Maar ja, een vent van bijna achtendertig met z’n hond die vraagt of hij misschien mee mag doen…
Dat zal vast Kamervragen oproepen.

Dan is er nog iemand die ik zijn succes meer dan gun: Dick Advocaat.
Wat je ook van ‘m vindt, hij is zichzelf gebleven.
Ik geef het je te doen als je vier jaar geleden uitgekotst werd door ruim zestien miljoen mensen.
Als ene Jan Mulder zelfs oproept om je op te hangen en te stenigen.
Probeer dan maar overeind te blijven.
Als ik dan lees dat Dick rancuneus is, dan heeft hij daartoe alle recht.
En, eerlijk gezegd, hoe triest is Nederland dan eigenlijk als we ons zo weten te verlagen tot massahysterie.
Nuchtere Nederlanders?
Geen idee waar ze het over hebben.
Hup Dick.

Maar ik kan ook spontaan kotsmisselijk worden.
Dan voel ik zo’n golf omhoog wellen en het zuur brandt al achterin mijn keel.
Ik kan het nog net tegenhouden, terugslikken als het ware.
Het zit zo.
Ik kom graag in boekwinkels.
Boeken zien.
Tijdschriften kijken.
Muziek, computers, persoonlijke ontwikkeling, wetenschap, sport, whatever: ik kijk bijna ieder blad wel even in.
Lekker een potje Doorbladeren.
Maar ik kan deze dagen geen winkel meer binnenlopen of ik zie dat verbazingwekkend hoge voorhoofd van Dinand Woesthof!
Wat een hel.
Wat heb ik gedaan dat ik dit moet doorstaan?
Depressies zijn geen feest, maar hier helpt geen enkele Zenmeditatie tegen.
Hooguit een overdosis Prozac.

En dan die zogenaamde ‘nieuwe’ look van KggGhh aaagg, nee, sorry: ik krijg het mijn vingers niet uit.
Alsof The Pinguin (Batman) een mislukte make-over heeft gehad.
Alsof The Joker een flauwe grap heeft uitgehaald.
Kijk, ik begrijp best waar die hoge hoed voor is: een gewoon petje past niet over zijn gigantische voorhoofd, dus het is best praktisch.
Een broek met streepjescode en een hesje zonder mouwen maken de clownerie, de mislukte goochelaars-look, compleet.
En dan de rol van Dennis, de compagnon van D.W. “Yeah, hijg, steun, Yeah”.
Hij mag ook op de foto, maar dan wel zo Hekking-achtig mogelijk.
“Dennis, spring eens gek, dan maak ik snel een foto! En Dinand, hou die wezenloze, zaadvragende blik vast… Ja, ja… Mooi! Denk zaad, denk zaad… Jaaah, hebbes! Schitterend jongens!”
En dat moet dan Rockin’ Nederland vertegenwoordigen.
Triest.
Diep triest.

Maar goed.
Ondertussen staan de Portugezen 1-0 voor.
Op zich terecht.
En gelukkig was het niet Ronaldo die scoorde.

Ronaldo en Dinand.
Wat een heerlijk duo om ongenuanceerd tegenaan te schoppen.

San Marco en Dickie ‘Napoleon’ Advocaat: dat zijn de echte cracks.
Hup Holland Hup!

(Welpies all over the place…)

~ door egoecho op 7 juni, 2008.