Koortsig

Wat moet je dan?
Schrijven dat het zo lekker gaat met de Appeltjes van Marco?
Oranje-koorts giert door het land der Holleeders.
Wij.
Onze jongens.
Goed bezig.

En hoeveel woorden moet ik er aan wijden?
Alles is al ge- en beschreven en gezegd.

Het is nauwelijks voor te stellen dat ik voor de buis het spel van de Spanjaarden en de Zweden amper een blik waardig gun.
Het is geploeter.

Ik ben verwend.
Ik ben verziekt met het Ambrozijn van het Voetbal.
Goddelijk Oranje Nectar.
De heerlijke, zoete smaak van Hakjes en Driehoekjes…
Ik.
Terwijl ik voetbaltechnisch gesproken doorgaans alleen een harde plasser krijg van werkvoetbal.
Erin kleunen.
Sjouwen.
Stofzuigen.
Arbeid.
Ik haal mijn neus op voor de ene na de andere foute pass van de Russen. En die zijn amper drie minuten bezig…

San Marco en Zijn Discipelen.
Zelfs JC de Verlosser weet van gekkigheid niet waar hij moet kijken.
Hij klapt bij het eerste doelpunt.
Maar zijn lichaamshouding spreekt vooral van ongeloof en verbazing.
Die middag zat hij nog met Jack ‘De Ratelaar’ van Gelder met een Oranje polo aan een potje te kletsen.
Over mogelijke kansen en uiterst gevaarlijke Fransen.
Speltempo.
Wikken en wegen.
Wat hunnie wel en wie hun niet.
En dat het logisch was.

Schitterend.
Bij de 2-0 sprong ik gisterenavond als een idioot omhoog en kopte de lamp zowat aan diggelen.
Behalve een flinke bult op mijn hoofd is de schade beperkt gebleven.
Terwijl we het in de rust nog roerend met elkaar eens waren dat een 1-1 of stiekem misschien toch deze 1-0 echt ‘en dan mag je je handjes dichtknijpen’ fantastisch zou zijn.
Het zou nog vijfenveertig minuten lang billenknijpen worden, zo verzekerden wij elkaar met blikken van verstandhouding.
En die wissel Robben voor Engelaar was natuurlijk logisch.
Het veld zou breder worden.
Meer ruimte.
Maar vlak voor tijd wilden we alleen maar meer.
3-1 was niet genoeg.
En Wesley stilde onze honger.

‘We’ zijn er nog niet.
Ik weet het.
Nog lang niet.
Jaha, ik weet het.
Maar dit laat ik me niet afnemen.
Nog even een paar dagen in deze Oranje roes.
En dan zien we wel weer verder, joh.

Ondertussen vraag ik me af of Hiddink niet heel opzichtig zijn jongens met een Rood Wit Blauwe band op hun borst laat spelen?
Is dit een Teken?
Guus ‘for President’ Hiddinki die allang heeft gezien dat het goed is?
Tsaar Guus, Guus ‘Made In Korea’ San?
San Marco?
Die link is makkelijk gelegd.

In ieder geval vallen ook de Russen stevig aan.
De Grieken hebben er even geen weerwoord op.
Prima.
Mijn pooltje zegt 2-0 voor de Russen.
Come on, Guus!

Tussen bloedneuzen en tand door je lippen door nog even terugkomen op Raad Een Lied Of Niet.
Er is flink gepuzzeld en ik vind het dan ook niet meer dan logisch dat ik nog iets meer weggeef.
Kijk eens goed naar de inleiding.
Lees het nog een keer door.
Net zoals bij de andere Liederlijkheden geef ik daar al hints.
Ik geef er nog eentje cadeau (eigenlijk dus twee…): zover ik weet was ze geen leraar in opleiding al deed haar artiestennaam anders vermoeden.

Nou, nog eentje dan.
Zelfbevrediging.
Maar dat kun je ruim zien.

~ door egoecho op 14 juni, 2008.