Ogen schijn lijk

De maan.
De witte bal die hangt.
Precies zo.
En niet anders.

Twee ogen en een mond.
Kraters uit een grijs verleden.
Grijs.
Zwarte gaten.
Opgeslokt.
Uitgespuugd.
Nieuw leven.

De horizon en verder.
Woest, donker water.
Onwerkelijk duistere wolken.
De hel breekt los.

De buiengrens is zichtbaar.
Hier diepgrijs, daar blauw.
Het wolkendek onthult.
Er is meer dan het oog kan zien.

De felle zon.
Mijn ogen prikken en tranen.
Vlekken.

De bleke maan.
Zij schijnt doorschijnend wit.
Uren kan ik kijken.

Te veel, te mooi, te af.
Ik ben helemaal niemand.
Want ik maak deel uit.
Wij maken kapot.
Tot het bittere einde.

Wat maakt mensen zo destructief.
Zo slim en evenredig dom.
Dat wat wij dieren noemen: zij weten niet beter.
Zij overleven.
Zij over leven.
Ons.
De mensch.
Das Übermensch.

In de ogen van de dood.
We kijken niet.
Uit pure angst.
Dat is wat ons drijft.
Angst.
De angst om dood te gaan.
Niet onder ogen willen zien.
En ondertussen leidt die angst tot vernietiging.
Schitterend hoe de natuur een loopje met ons neemt.

Ik ga dood.
Jij gaat dood.
Wij gaan allemaal dood.

Liever om me heen kijken, dan mijn ogen sluiten.
En alles zien.
Ook de dood.
En de dood zien, betekent in leven zijn.

Mijn leven is een druppel op de gloeiende plaat.
Aardkorst = huid.
Lava = bloed.

De zon verbrandt.
De maan verkoelt.
De aarde draait.
Het duizelt.

“En jij?
Jij nog wat drinken?
Colaatje?
Even kijken, twee koffie, een biertje, nee, twee bier… en… hè? Wat had jij nou ook alweer besteld? Spaatje rood? Oh ja, tuurlijk! Goed, dus twee koffie, twee tappies, een cola, spa rood… mandje stokbrood doen?
Nee joh, ik loop wel effe…”

~ door egoecho op 16 juli, 2008.