Love Will Tear Us Apart (Again).

Op veler verzoek.
Hartverwarmend dat een schare trouwe fans nu ook met spandoeken, petities en zelfs een heuse handtekeningenactie de straat op is gegaan.

Want wij willen echo’s.
Het ego moet spreken.
Zoals het ego thuis echoot, echoot het nergens.
Echo’s op lage ego’s zoeken.
Er gaan vele echo’s in een ego.

En nog veel meer mooie leuzen werden gebezigd op de weg der digitale veelvraat.
Bits werden er gebeten.
Bijtende bytes.
Node gemist.

Fictie en werkelijkheid strijdend om voorrang.
Rechts gaat voor, maar zelfs Rita gaat rechtdoor.
Door zee.
En dat is precies onze toekomst.
Nat.

En dus strandt Rita.
Op een zee van beloften.
Belofte maakt schuld.
En schulden worden geïnd.

Kan het niet rechtsom, dan maar linksom.
En daar staat Jan al klaar met een tros rotte tomaten.
Aan de zijlijn inmiddels, maar nog charismatisch aromatisch aanwezig.
De geur van rottende tomaten: mind you!

Ook Femke doet haar naam eer aan en gooit haar vrouwelijkheid in de strijd.
Bos wordt gekapt en Jan Peter Balkt zijn schaapjes op het droge.
Droge?
Maar Nat was toch de toekomst?
Precies!
Alleen, de naïeve JP gelooft op de moeilijke momenten in een sprookje.
Zelfs als het water hem tot aan de lippen staat, zal hij zijn Balkenbrij blijven verkondigen.
Rotsvast in zijn geloof.
Rotsen, ofwel steen.
Ze zakken onherroeppelijk in een kille, eenzame, peilloze diepte.
Rots op Nederland.
En laat maar zakken.

Politiek.
Het is een hel.
Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen.
Anders zou je nu ook hier niet zijn.
En dat siert de lezer des echo’s.
Dat streelt het ego.

Aarde.
Water.
Planeten.
Kringloop.
Wallen onder je ballen.

Hoe dan ook.
Mijn leven staat weer op zijn kop.
En niet alleen dat van mij.

Als planeten die hun baan vervolgen.
Tot elkaar aangetrokken.
Stoten elkaar weer af.
Een cyclus is doorlopen.
De volgende is alweer in gang gezet.
We horen in hetzelfde sterrenstelsel.
Maar we vervolgen onze eigen baan.
Onze eigen loop.
Onze eigen cycli.

Breuklijnen.
Haarscheurtjes.
Inzichten.
Persoonlijke ontwikkelingen.
Ik heb mijn pad.
Jij het jouwe.
En ik zal altijd van je houden.

Niets anders dan liefde zal ons verscheuren (opnieuw).

~ door egoecho op 9 augustus, 2008.