Quietis mitis

Silly is dood.
Nu echt.

Sinds ze terug was uit het asiel, heeft ze een paar dagen nodig gehad om bij te komen.
Ze was de jongste niet meer, dus dat soort gebeurtenissen vragen tijd.

Langzaam maar zeker kwam ze de keuken uit, waar ze sinds haar thuiskomst audiëntie hield.
Veilig achter het van zolder geviste traphekje.
Zo was ze er van verzekerd dat haar eten niet door Guus werd opgeschrokt.
Guus vond dat hekje geen goed idee, maar wij wel.

Silly ging na een paar dagen steeds meer op verkenning.
Zo blind en doof als ze was, durfde ze op een gegeven moment zelfs weer naar buiten om daar op de tuintafel te springen en ze dronk dan de bloemenvaas met smaak leeg.
Onze blindganger liep soms zonder het te weten onder Guus door die het natuurlijk allemaal zeer interessant vond, maar ook nog in zijn hondengeheugen ontelbare halen over zijn neus wist op te duiken.
Hij was dus op zijn hoede voor dit kleine, zwarte scharminkel.

Maar goed.
Sinds deze week ging het zienderogen achteruit met de oude vrouw.
Ze bleef weer veilig in de keuken, kwam soms onder het hekje door en liep dan totaal gedesoriënteerd eindeloze rondjes door de kamer.

Tot gisteren.
Haar rondjes beperkten zich tot de keuken.
En die rondjes werden steeds kleinder.
Het zag er bijna dwangmatig uit.
Na een poosje stopte ze ermee, ging dan even zitten en was duidelijk duizelig.
Haar nietsziende ogen tolden.
Ze mauwde klagerig en het gedraai begon weer van voren af aan.

Nogal triest allemaal.
Vel over been, zestieneneenhalf jaar oud, blind, doof, totaal in de war.

Vanochtend besloten we om de dierenarts te bellen.
Die twijfelde, net als wij, geen moment: einde verhaal, ze was op.

Het werd nog eens bevestigd toen de ooit zo trotse Silly de narcose-injectie kreeg.
Binnen dertig seconden zakte ze door haar poten.
Kort daarna volgde de definitieve spuit.
Binnen amper twee minuten had die ook zijn werk gedaan in het volledig uitgeputte lichaam; vanmiddag om drie uur is Silly na een lang en goed leven ingeslapen.

Het einde van het tijdperk Silly en Dopey.
De Dames hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten.

~ door egoecho op 3 september, 2008.

2 Reacties to “Quietis mitis”

  1. Op Quietis mitis
    Met kippevel heb ik het heengaan van Silly gelezen…..Is dan toch nog moeizaam geweest. Het arme beestje!!!Wel fijn dat ze toch nog thuis heeft mogen zijn,zodat er ook nog zekerheid over bestaat. Sterkte voor jullie alledrie. Silly, ik wens je toe dat je mag genieten van een vredige rust.

  2. R.I.P. oude dame,sterkte!!

Reageer