Wilde kaart

Ik kan er lang of kort over lullen.
Geen idee wat het wordt, maar wel wat het was: een mooie avond.

Gisteren speelde ik voor de tweede keer binnen een jaar in LCC Larenkamp.
Voor de tweede keer doe ik mee aan Het Rotterdams Open Podium (vorig jaar stond er nog Echt voor Rotterdams, maar dat terzijde…).
Een wedstrijdje eigenlijk.
En gisterenavond was de aftrap van het seizoen, de eerste voorronde.

Via Hypes en email had ik oneerbiedig om klapvee geroepen.
Want de hoeveelheid fans bepaalt of een artiest door mag naar de maandfinale (die bij winst wordt gevolgd door de seizoensfinale).
Een bijzondere regel, want het maakt niet uit of je echt iets kunt: zolang je maar voldoende fans bij je hebt die op het stemformulier invullen dat jij toch echt de beste bent.

En om die reden ging ik vorig jaar niet door naar de maandfinale.
Ik had zelf geen ooms en tantes, kennissen, vrienden en overig gespuis bij me. Ik had het aanwezige publiek wel wakker geschud en kreeg bijzonder goede reacties, maar toen het op stemmen aankwam… Het is natuurlijk ook gek dat Ome Piet voor die rare jongen met zijn gitaar stemt en niet op zijn lieve nichtje van zestien met haar zoveelste Mariah Carey-karaoke.

Hoe open is dan een open podium?
Doet talent, eigenzinnigheid, creativiteit dan nog ter zake?
Ik vind van niet.

De organisatie had vorig jaar nog wel een mooie verrassing voor me: ik mocht meedoen met de soap ‘De Buurtsuper’ van Het Echt Rotterdams Theater.
Een toneelstuk met script in de hand tijdens de maandfinale.
Dus toch een finale, maar van een heel andere orde, een heel andere beleving.
En een leuke, onverwachte ervaring erbij.

En waarom doe ik dan toch nog een keer mee?
Nou, daarom.
Het werden vorig jaar ondanks die gekke fanclub-regel bijzondere avonden.
De sfeer was goed, de mensen aardig en enthousiast.
Een uitstekend geluid en een groot podium.
Vandaar dus dat ik toch nog een inschrijving waagde.

En, zoals gisteren bleek, was het niet voor niets.
Het geluid was echt fantastisch, de sfeer intiem en opnieuw had ik niemand uit mijn eigen fanschare zo gek weten te krijgen om naar de Larenkamp te komen en voor mij te stemmen.
En dat neem ik trouwens niemand kwalijk.
Ik ben niet een potje aan het zuurpruimen, het is gewoon zoals het is.
No hard feelings.

Ondanks het gebrek aan spandoeken, een apart uitvak en scherpe, op de vijand gerichte leuzen ter ondersteuning van mijn kunsten, waren er weer volop lovende reacties van het aanwezige publiek.
Veertechnisch loop ik opnieuw met een schrale kont.
Maar, net als vorig jaar: toen het op stemmen aankwam was ik de pineut.
Helaas…

De zaal ging los na de bekendmaking van de twee publiekswinnaars.
Het gejuich, gekoel en geklap stierf opgetogen uit, totdat uit het niets de stem van presentator Roel Pot nog een keer om aandacht vroeg.
En hij sprak de legendarische woorden: “…een enkele keer deelt de organisatie een wild card uit…”

En ik, beste lezers, ben sinds gisterenavond de trotse bezitter van die wild card.
Op woensdag 5 november sta ik in de maandfinale in de kleine zaal van het Zuidplein Theater in Rotterdam.
Nu niet als nerd in een toneelstukje, maar helemaal zonder opsmuk en verkleedpartijtjes; alleen mijn gitaar en mijn stem: The Weak And The Strong.

En ook dan bepalen stemformulieren wie er doorgaat naar de Grand Finale in de grote zaal van Theater Zuidplein in april 2009.
Kort en goed: ik reken op jullie overweldigende steun.

~ door egoecho op 16 oktober, 2008.