Second best

Zuur.
Dat is het.
Ik had een heel stuk getypt.
Over hoe tof het in Engeland was.
Geinige uiteenzettingen, grappige dialogen, toffe beeldspraken en snedige zinnen.
Een lekker stukkie, al zeg ik het zelf.
Flink leesvoer; ik denk zeker tien minuten.
En dan natuurlijk de tijd die eraan vooraf ging om het te produceren: bijna twee uur.
Want typen is leuk, maar tijdrovend.
Teruglezen, tyupfuoten verbeteren, soms een zin anders formuleren. Bijvoorbeeld als ik in mijn enthousiasme wel erg vaak hetzelfde woord gebruik.
Dat soort gedoe dus.

Maar, helaas.
Het stukje is weg.
Ik sloeg het op, zoals ik altijd doe.
Het gebeurt ook automatisch, ook wat dat betreft is WordPress fantastisch.
Maar nu was er blijkbaar echt iets helemaal misgegaan.
Mijn ziel en zaligheid: verdwenen.

Ik word dan boos.
Logisch.
Heb niet voor niks (ja, wel dus) een tijd zitten typen.
Dan wil ik het ook publiceren.
Het duurde even voor ik weer zin had om een herkansing te wagen.
Ik ga nu niet opnieuw hetzelfde typen.
Je weet nu dat Engeland zwaar oké was.
Alle anekdotes en ongein zul je erbij moeten verzinnen.
Want het zou voor mij toch voelen als tweedehands geneuzel.
En dat wil ik niet.

Dus nu moet je het hiermee doen.
Slappe hap, ik weet het.

Nu ik toch bezig ben, kom ik nog even terug op de televisie-avonturen.
Inmiddels staat het programma hier online en vind je hier mijn optreden.
En op zowel de site van Cradle als op YouTube staat een live-opname van Toyboy (met dank aan Ian).
Ook leuk.
Verder kun je hier op de site van het Engelstalige online magazine Incendiary Magazine een review lezen van ons optreden met Calvin Party en TamsinA in Taverna op 1 november jongstleden.

Genoeg lees- en kijkvoer.

~ door egoecho op 3 december, 2008.