“A Thing Called Love”

Mijn gezicht vervaagt.
In de tijd.
Brandend verlangen.
Vervlogen hoop.
De kaars gedoofd.

Ze kijkt me aan.
Zonder mij te zien.
Achter glas.
Zij in het licht.
Ik in het donker.

Mijn ogen.
Zonder tranen.
Het wit is rood van de slaap.
De vermoeidheid.

Diep in mijn lichaam.
Weggestopt.
Maar ik weet dat het ergens moet zijn.
Ik heb het Liefde genoemd.

Waar zit je?
Waar ben je?
Wie ben ik?
Waar ben ik?

Het keerpunt.
De grens is bereikt.
Over de drempel.
Herhaling van zetten.

Al twee jaar verder.
De balans opgemaakt.
Veranderingen hebben consequenties.
Oorzaken hebben gevolgen.
De ultieme angst.

Nu even niets meer.
Niet meer denken.
Laat het er maar zijn, jongen.
Je hoeft alleen maar te zijn.
Ik ben alleen maar.

Ik.
Ik ben.
Ik ben alleen.
Ik ben alleen, maar…

Er is geen maar.
Er is niets.
Dat is genoeg.
Voor nu.

2 gedachtes over ““A Thing Called Love”

  1. Je roept naar de herinnering
    Het roept warmte op
    verdriet
    zorg
    Ik voel

    angst kan overweldigend zijn
    donker geeft dan rust
    acceptatie veiligheid
    je mag

    nabij in gedachte
    Ik wil me laten horen
    het raakt me
    voel zorg en warmte
    als ik ver genoeg reik?
    helpt het?
    naar jouw geluk
    omarm jezelf
    je mag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s