Plaspauze

Hand in hand zitten ze op een bankje in het park. Een stel op respectabele leeftijd. Ik zag ze er al vaker. Ze praten niet, kijken alleen maar naar de bomen, het gras en de eenden bij de vijver voor hen en houden elkaars handen vast. Meestal. Want soms zit zij tegen hem aan met zijn hand om haar schouder. In stilte. Ze hoeven ook niets te zeggen, ze weten alles al van elkaar. Intimiteit gaat zonder woorden.
Ik liep al vaker voor hen langs en iedere keer voel ik mij een indringer. Alsof ik hun idylle verstoor. Ik zou bijna geneigd zijn een kleine omweg voor hen te maken, maar in de verte zie ik de metro aan komen rijden en ik zet het op een lopen, ook al gaat er over vijf minuten weer een metro: ik ben ook maar een mens onderhevig aan impulsen.
En terwijl ik voor het paar langs ren, hoor ik haar met een warme stem tegen hem zeggen: “Kom jongen, opstaan, we moeten nodig je luier verschonen.”

Een gedachte over “Plaspauze

  1. Ach, dan is hij dement en red het niet meer en alle plasspieren weigeren te doen wat ze altijd wel hebben gedaan, maar ja , het kan ook wat anders zijn.Het raakt me wel…het betekent wederom dat niet alles is zoals het lijkt….zucht. Ja de intimiteit dan weer wel, want liefde?? Dat is duidelijk aanwezig, anders zagen ze er niet uit zoals jij ze op dat moment zag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s