Geboortedag!

Vandaag ben ik jarig en ondanks dat het nu nog relatief vroeg is, heb ik al heel wat felicitaties mogen ontvangen. Altijd leuk.

Dat jarig zijn doe ik al sinds 5 augustus 1970. Ik had blijkbaar trek, want ergens rond etenstijd ’s avonds besloot ik dan toch maar dat het tijd was om de lancering in te zetten. Althans, als ik me niet vergis. Ik ben slecht met het onthouden van dergelijke tijdstippen en mijn geboortekaartje heb ik nu even niet zo snel bij de hand. Zegt iets over het spontaan tot stand komen van dit schrijfsel.

Om gelijk een hardnekkig misverstand de wereld uit te helpen: ik vier wel degelijk mijn verjaardag en wel op mijn eigen manier. Het liefst in alle rust. Een dag weg. En ’s avonds uit eten. Ik heb inderdaad wel een periode gekend dat ik niets gaf om het hele jarig zijn, maar daarvoor en daarna zag en zie ik altijd weer reikhalzend uit naar Mijn Speciale Dag (MSD, niet te verwarren met LSD).

Maar een traditioneel verjaardagsfeest… Nah, heb ik nooit het nut van gezien. Het is zo’n gedoe. Van te voren stress omdat je van alles moet regelen. Schoonmaken, want die halve minuut dat alleen de eerste visite je opgeruimde stulpje (waarschijnlijk niet eens) opmerkt, is me blijkbaar al een hoop zweetdruppels waard. Boodschappen. Altijd weer te veel en altijd weer met spullen blijven zitten die ik zelf nooit eet of drink. En dan maar bewaren tot een volgende gelegenheid, waar ik op voorhand dan alweer tegenop zie en vervloek. Ik houd sowieso al niet van allemaal mensen tegelijk over de vloer. Ook dat is gedoe. Vind ik. Gewoon omdat… Teveel mensen en te weinig echt contact. Geen echt gesprek. Weet ik veel. Dat soort hoogdravendheid zal het wel zijn. Maar toch gewoon vooral stress. Ik ben blijkbaar een ‘blijf uit mijn domein’-fetisjist. Tenminste, als het met te veel tegelijk is. En voor de rest altijd op afspraak. Anders raak ik ook in de war. Voor niemand leuk.
Hoe dan ook, uiteindelijk komt het er op neer dat ik dan tijdens zo’n feest niet kan ontspannen, al lijkt dat aan de buitenkant misschien wel zo: heeft iedereen nog wel iets? Natuurlijk, je hebt de “Jongens, deze ronde doe ik nog voor jullie, daarna mag je zelf pakken hoor!” variant. Nou… doe maar niet. Dat betekent dat iedereen mijn spullen overhoop gaat halen en ik minstens twee dagen nodig heb om alles weer op z’n plek te krijgen. En tel daar bij op de energie die ik verspil om mijn dwangmatige poetsen, schoonmaken en schrobben zowel voor als na en zelfs tijdens het festijn op peil te houden inclusief een random uurtje zachtjes voor me uit neuriën, waarbij ik mezelf gezellig geruststellend in mijn bovenarmen knijp afgewisseld met handen voor het gezicht en in het haar. Je snapt: niets voor mij. Door de jaren heen geleerd.
Dus ik ben uitermate blij met mijn dag voor mezelf en vier het ondertussen intern uitbundig. En daarom ben ik ook oprecht blij met felicitaties. Het idee dat anderen ook aan mij denken. Je kent het vast wel. Dat is gewoon leuk. En lief. En schattig. En een teiltje om te spugen graag. Maar nee, echt, serieus: ik vind het hartverwarmend.

Overigens, gisterenavond, toen ik dit hier thuis allemaal een beetje besprak, toen was de conclusie dat ik het ideale surprise party-slachtoffer zou zijn. En hoezeer ik die term ook met rillingen begroet; er zit wat in. Ik wil waarschijnlijk best een feest. Maar niet thuis. En het niet zelf organiseren (mits de organiserende partij(en) wel rekening houdt met mijn voorkeur voor ‘keep it real’). Mocht men zich dus geroepen voelen om mij ooit eens te verrassen, dan zal ik heel verrast reageren. Beloofd.

En zo vergeet ik bijna waar ik dit hele typen eigenlijk om begon, een pleidooi dat ik her en der al eerder hield: het woord verjaardag. Waarom gebruiken wij dat zo in Nederland? Waarom niet, net als vele landen en volkeren om ons heen, geboortedag, wat echt veel logischer is? We vieren toch onze geboortedag? Want als we onze verjaardag zouden vieren, de dag waarop we dus werkelijk verjaren, dan moeten we gemiddeld 9 maanden eerder de slingers ophangen. Overigens niet voor niets ben ik gevoelsmatig altijd al pakweg een half jaar voor het vieren van mijn geboortedag de leeftijd die ik dan pas later werkelijk ga vieren.
Ik pleit hierbij dus voor geboortedag in plaats van verjaardag. Dan kan alles verder blijven zoals het is. Want wie weet er op welke dag hij of zij is verwekt? En willen we dat ook echt weten? En wat te denken van alle administratieve rompslomp die het met zich zou meebrengen? Beginnen we dus niet aan. We houden het verder simpel.

Oh, nog iets. De vraag hoe oud ben je nou geworden? of hoe oud word je? kan ik pas gegraveerd in steen (of hout, of wat dan ook) beantwoorden als ik dood ben. Waarbij ik bij deze tevens en direct pleit voor het vieren van de sterfdag. Laten we gek doen, maken we er een surprise party van.

6 gedachten over “Geboortedag!

  1. Mee eens..alles zoals je het hier beschrijft en waar je voor pleit, toch iets van je moeder meegekregen??? ha ha en wanneer je verwekt ben???Voor jou een vraag, voor je ouders een weet,zeker voor je moeder ha ha ha enne gefeliciteerd gozer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s