De dag begint…

Een dagje uit. Gezellig samen, een prachtige dag. Met de trein uit Maastricht vertrokken en we besluiten de dag nog wat te verlengen; we stappen uit in Sittard. Maar dat bleek Libanon te zijn. De bus leek een doodgewone lijnbus, maar bleek de toeristische route te nemen langs De Muur, vervolgens langs Palestijnse nederzettingen. De soldaat op een toren van mest en gras, vuil en puinhopen schopt het kind. Er wordt naar onze bus gewezen, gejoeld en overal komen mensen vandaan. Ze schelden ons uit. Ik kan het niet verstaan, maar ik begrijp: wij zijn de ramptoeristen. We worden beschoten met geweren en kanonnen. Bekogeld met stenen. Ik schreeuw en geloof in de illusie dat ik zo nog alles onder controle heb. We worden net niet geraakt. Denk ik. Maar het is niet waar: onze chauffeur hangt bloedend en levenloos over het stuur en zijn dode, lompe lijf, zijn benen, zijn voeten, drukken het gaspedaal verder in. We zijn stuurloos en denderen vol gas over de weg met gaten, kuilen en plassen. Ik weet dat je bij me bent, maar waar ben je dan? Ik kijk omhoog, dan voor me uit, om me heen, weer omhoog en ik word verblind door de zon. Het kan niet lang meer duren…

De wekker gaat.

2 gedachtes over “De dag begint…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s