Boterhammen in de trein

Het was kort na hun gebruikelijke, dagelijkse ‘gedoe’, hun gemorrel, geruzie om niks. Ze zaten naast elkaar, keken elkaar aan en kusten. Kort, maar liefdevol. En er zou zelfs aanleiding zijn om daar weer moeilijk over te doen, omdat het te kort was naar zijn zin. Maar haar twinkeling weerhield hem. En haar opmerking dat er mensen keken was voor hem alweer voldoende aan- en afleiding om te zeggen dat ze toch schijt aan de mensheid konden hebben. Zij merkte fijntjes op dat ze dan hypocriet zouden zijn als ze schijt zouden hebben aan de mensheid en er zich dan vervolgens druk om zouden maken. Hij liet het zo. Ze had ook gelijk, maar zelfs dat kon hem prikkelen om toch nog door te gaan. In twijfel trekken om het in twijfel trekken. Deed ie graag en met overtuiging. En op haar beurt liet zij dat weer zo; ze speelde altijd mee.

Ze lazen ieder een boek. Hij stootte haar even aan en wees haar op een passage die ze echt even moest lezen van hem. Even leek ze verstoord, maar deed het toch nadat ze eerst haar zin had uitgelezen.
Hij keek weg terwijl ze de aangewezen passage las. Ze knikte met een glimlach en hij vond het nodig de passage nog eens te duiden.
Ze lazen verder tot zij hem aanstootte en hem lachend wees op een zin in haar boek. Hij las het. Ze lachte terwijl ze nog eens zei hoe geweldig ze het boek vond.
Hij knikte en realiseerde zich weer eens dat oprecht geluk zo klein kon zijn en nam een hap van de van huis meegebrachte boterham die zij had klaargemaakt, zodat ze de trein konden halen die uiteindelijk vertraging had.

2 gedachtes over “Boterhammen in de trein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s