Boodschappen maken de man

Onderstaande column verscheen onder mijn pseudoniem Vic de Wolff gisteren op de website van Blue Diamond Condom. Have fun 😉

—————————————-

Boodschappen maken de man

Ik schreef elders eens over mijn gehannes met het uitzoeken van kleding. Met name het vinden van een jas en schoenen zijn meestal monnikenwerk. En ondanks dat ik vind dat ik geen hoge eisen stel, denkt de kledingindustrie daar blijkbaar anders over. Het zij zo. Uiteindelijk loop ik nog steeds gekleed over straat, dus het valt allemaal uiteindelijk reuze mee.

Ik moest hier aan denken toen ik van de week met mijn vriendin op pad was. We zouden niet echt shoppen. Het ging eigenlijk vooral om boodschappen doen, maar het is voor haar mentaal niet op te brengen om niet toch even een kledingwinkel in te lopen. Ik protesteer dan altijd even voor de vorm en betrap mezelf er amper een paar minuten later op dat ik naar leuke dameskleding aan het kijken ben en haar af en toe zelfs van advies weet te dienen.
Maar voor het allemaal zover is, stappen we op de fiets, schattig hand in hand, en rijden dan eerst naar onze vaste plek om een kop koffie te drinken. En een bescheiden broodje of iets anders erbij. Beetje keuvelen. Of juist wereldproblemen oplossen. En dat binnen een klein kwartier. Het leven kan zo eenvoudig zijn. Na dit ritueel zijn we voldoende voorbereid op het steeds terugkerend fenomeen ‘wat eten we vandaag en wat zullen we dan morgen eten, of doe jij morgen anders nog een keer wat boodschappen? Ja, doei, we zijn er nu toch, dus laten we gewoon bedenken wat we morgen eten’.

Boodschappen maken de man

In de supermarkt nemen we op mijn aandringen een karretje. Vind ik prettig. Handig ook. Geen gesleep met een te vol mandje en zo’n ding achter me aan trekken, dat vind ik op zijn zachtst gezegd nogal lullig staan. En ze zwiepen alle kanten op. Een karretje dus. Mijn vriendin heeft mijn karretjesfetisjisme inmiddels volledig geaccepteerd, dus we rommelen al snel na het karretjesritueel door de winkel heen. Ik houd mezelf voor sneller klaar te zijn als ik de boodschappenkar aan mijn gade toevertrouw. Zij duwt het ding dagdromend voor zich uit en pakt ondertussen potjes kruiden, pakken schelpjespasta en andere spullen die we nodig hebben. Ik zie hoe ze het etiket leest en een zorgvuldige keuze maakt voor wel in de kar of niet in de kar. Iets wat niet in de kar belandt krijgt te maken met een lichte frons en wordt netjes teruggezet, waarbij haar aandacht meestal alweer wordt getrokken door een ander product uit dezelfde categorie. Maar ik ben zogezegd graag zo efficiënt mogelijk bezig. Het allerliefst met een briefje in de hand waarbij de boodschappen al op volgorde van de winkelindeling staan. Misschien een typisch mannending, weet ik eigenlijk niet zo goed, maar voor mij werkt dat heel fijn. In dat geval kan ik zelfs een beetje genieten van het supermarktniemandsland. Zet mij dan ook niet in een winkel die ik niet ken, want ik ben dan tijdelijk diep ongelukkig. Gedesoriënteerd kijk ik rond in de hoop enige houvast te vinden; iets dat een klein beetje lijkt op de indeling van ‘mijn’ winkel.

Maar als we samen boodschappen doen dan ben ik meestal niet in charge als het om briefjes en volgorde gaat. In dat geval probeer ik steeds even snel te kijken wat mijn edele jonkvrouwe heeft opgeschreven en loop dan in ferme pas doelgericht door de winkel, probeer me gelijk te herinneren wat er eventueel nog meer nodig is behalve dat wat er op het briefje staat, want ik beeld mezelf in nu eenmaal een betere kennis van onze thuisvoorraad te hebben, en vul met enige zelfingenomenheid onze kar. Zelfingenomen omdat ik vaak ook nog eens heel budgetbewust bezig ben. De aanbiedingen ontgaan mij niet. Helaas wordt dit zelden tot nooit opgemerkt door mijn lief. Pas als ik het nog eens uit de winkelkar pak en er opzichtig mee voor haar gezicht zwaai waarbij ik een triomfantelijke glimlach niet onderdruk, ja dan wil ze me nog wel eens een complimentje maken. Ik glim dan nog iets harder. Zoals gezegd: het leven kan tergend simpel zijn.

Zo zijn er ook hele eenvoudige dingen in de supermarkt die mijn mannelijkheid een enorme opkikker geven. Bijvoorbeeld die roller met plastic zakjes bij de groente- en fruitafdeling. Ik kan de aangename trilling van macht niet negeren als ik met dat ene venijnige rukje het weerloze plastic zakje waar de tomaten in verdwijnen van zijn voorgeperforeerde broeders en zusters aftrek. Heerlijk. En het zou me niet verbazen als meer mannen dit bewust of onbewust met genoegen doen. Die enkele keer dat het zakje niet in één keer loslaat, die is verwaarloosbaar. Heus. Behalve dat ik dan alleen maar heel even diep door de grond zak en mezelf op een andere plek op aarde wens. Logisch. Aangetast worden in je mannelijkheid is nu eenmaal voor niemand leuk.

Niet alleen bij de ordinaire boodschappen is een testosteronkick te halen. Want wat te denken van de pashokjes bij de plaatselijke kledingboer waar we onder lichte dwang door onze vrouwen naartoe worden getrokken? Let maar eens op als je een volgende keer bij de pashokjes een wachtende man ziet staan. En aanschouw hoe wij mannen altijd wel een manier vinden om te laten zien dat we diep van binnen nog die echte jagers zijn. Hoe we bijvoorbeeld bij de pashokjes die natuurlijk nonchalante houding aannemen. Zelfs als er van ons wordt verlangd dat we onze mening geven over dat leuke jurkje. We staan, leunen of zitten. Altijd een hand in onze broekzak. De andere hand achteloos met onze telefoon spelend. En ondertussen werpen we een blik in een van de vele spiegels en concluderen we dat we er nog best mogen zijn, dat je vrouw maar blij mag zijn met zo’n echte onvervalste oerman. Zo staan we daar. Meer is niet nodig. We domineren, we zijn een stel bazen, we heersen.
En dan gaat het gordijntje open. En dan geef je je mening. Elk woord raak, elk woord afgemeten juist. Geen woord te veel, geen woord te weinig. Precies goed. Althans… Dat is de bedoeling, maar je hoort jezelf alleen wat onbeduidend stamelen en je ziet het geërgerde gezicht van je geliefde. Daar is het bedenkelijke fronsje dat je zo goed kent van de supermarkt. Alsof ze je etiket leest, het haar niet aanstaat en je weer terug legt in het vak terwijl dat leuke shirtje dat ongeduldig te wachten hangt om te worden gepast alweer haar aandacht trekt en ze zonder je nog een blik waardig te keuren het gordijntje weer dichttrekt.
Gelukkig zijn mannen heel goed in staat om met elke tegenslag om te gaan en zo ook deze. We rechten onze rug, pakken onze telefoons er weer bij en kijken ondertussen snel of er nog een mannetje in de directe omgeving is te zien. In dat geval is het vooral geen vijand, die tijd hebben we evolutionair al lang achter ons gelaten. Nee, we zien in het andere mannetje een medestander. We hoeven alleen maar even snel oogcontact te maken en wisselen zo die alleszeggende en tevens geruststellende ‘ben jij er ook weer ingetrapt?’-blik uit. We weten ons gesteund door elkaar. Niets mannelijks is ons tenslotte vreemd.

2 gedachtes over “Boodschappen maken de man

  1. hee weer wat leuks en gezelligs te lezen gehad, geweldig verteld en komisch beleeft…als lezer ervaar ik dat zo in ieder geval

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s