Met hier en daar een bui

Zomaar een ochtendwandeling door de buurt. Er zijn altijd weer onbenulligheden die mijn aandacht trekken. Ik weet niet waarom, maar ze vallen me op. Van die ogenschijnlijk niet noemenswaardige details. Maar ik zie ze en kan me verwonderen. En heel soms, als ik een heel goede bui heb, dan kan ik er om glimlachen. Maar gelukkig is dat maar een bui en gaat dat snel weer voorbij. Glimlachen. Ja hoor, kijk ‘m shinen.

Ik zie twee parkeerplaatsen naast elkaar met een bord verboden te parkeren. En iets verderop een poepiesjiek kantoorpand, hypermodern met van die beveiligingsboys compleet met oortjes. Van die mannen die besmuikt iets in hun kraag mompelen en dan weer terug in hun favoriete positie met de benen iets uit elkaar, handen losjes op de rug. En ze zijn allemaal familie met hun glad achterover gekamde haren, strakke blik en sportschoolabonnement. Ze kauwen gom en al doen ze dat heel subtiel, ik zie ze kauwen. Want als dat niet is wat die stiekeme kaakbeweging veroorzaakt, dan is het iets anders. En dat lijkt me dan meer iets voor de dopingcontrole. Gelukkig is er ook altijd wel eentje bij die de uiterlijke code nooit helemaal heeft begrepen. Die loopt met een gulp met lamme sluiting, of een knoop die halverwege zijn overhemd is overgeslagen. En dan net iets te breed met zijn paar kilootjes teveel. Zo’n jongen die kaal wordt maar dan niet, zoals volgens de geldende ongeschreven richtlijnen de bedoeling is, de boel volledig kaal scheert.
Maar, het is niet dat wat me in stilte doet lachen. Nee, het is het lullige handgeschreven bordje bij de indrukwekkende entree van het pand: ingang om de hoek.

In een poging om een typisch geval van net niet voor de bui binnen te voorkomen, het is tenslotte een echte Hollandse zomer, ga ik snel weer op huis aan terwijl ik me afvraag waarom ik in godsnaam moet denken aan hoeveel mensen attentie zeggen als het om iets aardigs gaat, een cadeautje bijvoorbeeld, maar als ze even de aandacht willen ze dan ineens áááátèntie zeggen.

Ondertussen komt het met bakken uit de hemel. Precies genoeg om doorweekt door het trappenhuis te stampen. Geen glimp van een lach.

4 gedachten over “Met hier en daar een bui

  1. Het lijkt me dat ego echo een zoon van zijn moeder is,want dit soort waarnemingen/observatie’s zijn haar vast wel bekend.Maar mooi en goed opgeschreven, jammer van die bui die zeker geen glimlach op riep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s