Daten voor dummies

Vic de Wolff mocht weer los in het bos der condoombloggers. Lees hieronder wat mijn alter ego heeft te melden. Have fun! 😉


Als je regelmatig deze website bezoekt, dan kan het je bijna niet zijn ontgaan dat je tot 20 augustus jouw dateverhaal kon opsturen naar De Avondploeg van Radio 538. Je maakte zelfs kans op € 538,- dus waarom wachtte je zo lang? Nu kan het niet meer, oooh nee hè?! Niet getreurd, mijn date-perikelen zijn onbetaalbaar.

Want natuurlijk moest ik door deze actie ook terugdenken aan mijn eigen afspraakjesverleden. Maar, geloof het of niet: ik kon me bijna geen echte date herinneren! Daar werd ik een beetje onrustig van en ik besloot dat ik het maar even moest laten rusten en er op een ander moment nog eens goed over na moest denken. Mijn dates en ik, ik en mijn dates. En nu ik een korte vakantie heb genomen en me eens goed in mijn verleden heb verdiept, moet ik nogmaals concluderen dat ik nooit echt heb gedatet. Tenminste, niet zoals het volgens de geldende norm wordt omschreven, waarbij ik voor het gemak Wikipedia even neem als richtlijn.

Zonder opschepperig over te komen: ik heb nooit te klagen gehad over aandacht van zowel dames als heren. Ik wist me er alleen geen raad mee. En dat is waarschijnlijk precies waarom het nooit echt van daten kwam. Ik liet het me maar gewoon overkomen. En als ik dan ineens met een dame in een restaurant of bioscoop belandde (niets clichématigs is mij vreemd) dan raakte ik steevast in paniek. Ik bleef dan maar praten in de hoop dat er verder niet iets van mij werd verwacht. Want stel dat, stèl dat er wèl tot een allesbeslissende move moest worden overgegaan, hoe zou ik dat in godsnaam moeten doen? Ik had werkelijk geen idee. Moest ik heel nonchalant mijn arm ineens over de schouder van de dame in kwestie leggen? Moest ik een potje gaan zitten staren, haar laten verdrinken in mijn ogen, steeds wat dichterbij komen, mijn lippen langzaam tuiten terwijl ik haar met mijn  zwoele blik van ik heb alles onder controle, aan mijn lippen is nu geen ontkomen meer de onvermijdelijke kus en wie weet wat nog meer te laten ervaren? Ik had het vaak genoeg gezien op televisie. Van die mannen die  dat allemaal even regelden voor zichzelf met een zwijmelend meisje in hun armen.
Het was iets wat me in mijn kinderjaren al slapeloze nachten kon opleveren. Hoe moest dat later, als ik groot was? Hoe moest ik ooit een lieve, leuke, mooie vrouw versieren, een gezin stichten, een kind krijgen, een huis kopen, een auto voor de deur? Al die dingen die ik om me heen zag bij al die onbezorgde volwassenen? Ik had echt geen flauw benul, maar lag me er enorm over op te winden. Overigens kon ik pas in de puberteit die opwinding omzetten in positieve energie, een ontlading van heb ik jou daar, maar dat is weer een heel ander verhaal…

Daten. Het hield me wakker, het kon me tot een zenuwinzinking brengen, maar achteraf bezien was het iets wat me overkwam. Zat ik ineens in een goed gesprek met een leuke meid. Of zelfs samen in een bioscoop of restaurant. Een kop koffie op een terrasje, of zelfs bij mij of bij de dame in kwestie thuis. Maar dan nog dacht ik dat al die signalen die zo overduidelijk aanwezig waren vast niet goed door mij werden geïnterpreteerd. Dus een move maakte ik niet. Nooit. Ik liet me altijd veroveren. In die zin had ik net zo goed een vrouw kunnen zijn. Althans, als je zo aardig wilt zijn om die bocht samen met mij even heel kort te nemen. Misschien had ik minder versierstress gehad als ik op mannen zou vallen. Maar ondanks mijn niet te ontkennen sterk aanwezige vrouwelijke kant, heb ik nooit getwijfeld aan mijn voorkeur voor het vrouwelijk schoon.
Sterker nog, ik betrapte mezelf er vaak op dat ik, als ik dan een flirterige mannenblik opving, meer dan eens werd overvallen door een welgemeend “nee hè, heb ik dat?”.

En terwijl ik dit schrijf borrelt er alsnog een herinnering uit mijn puberteit omhoog. Illustratief voor mijn naïeve datingstrategie die ik later als jong volwassene zou hanteren. Ik zit in de slaapkamer van mijn verkering, want zo heette dat toen. We zitten op haar bed. Naast elkaar. Met onze ruggen tegen het behang van haar slaapkamermuur. Er hangt iets in de lucht, het kan elk moment gebeuren. Een lichte paniek maakt zich langzaam van mij meester. Ik besluit dat ik moet overgaan tot actie en pak een Donald Duck van de stapel naast het bed.

13 gedachten over “Daten voor dummies

  1. Daten? Nooit!
    Neem een voorbeeld aan mij: a dummy incarnate.
    Geen slapeloze nachten, geen partner, geen gezin, geen eigen huis, geen auto voor de deur, geen seks, geen tranen, geen vreugde, geen verdriet.
    P.S.
    Dit is geen zelfmedelijden en ook geen ironie.

    1. Dank je! 🙂
      Ik had trouwens op je ontzettend leuke bericht gereageerd (dat je had gestuurd via het contactformulier), maar realiseerde me te laat dat ik het wrs naar een ‘no reply’-adres heb gestuurd. Dus nogmaals: dank je wel. Ik moest er van blozen; een fan!
      Jouw blog lees ik ook met heel veel plezier 🙂

      1. Dank je wel egoecho, fijn dat je mij ook met plezier leest, hopelijk kan ik je aandacht ook in de toekomst nog een beetje vast houden:) Ik heb het schrijven een beetje ontdekt als een behoorlijk fijne vrijetijds bezigheid en sinds ik zelf schrijf lees ik graag ook andermans verhalen, wetende wat er voor nodig is om iets dergelijks op papier te krijgen. Ik ga jou dus ook lekker vaak lezen en volgen:) Keep up the good work!

        liefs,
        sylvia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s