Scanner

Het is zo’n automatische draaideur die in één klap stopt met draaien als iemand zich er nog net in weet te wurmen. En die klap is vaak letterlijk. Want je gaat chill mee in het slome draaitempo, droomt in die luttele seconden een beetje weg en…Boink! de deurruit was dichterbij dan je dacht. Achter je hoor je iemand ‘sorry’ mompelen, maar je blijft er sociaal onbewogen onder. Cool dude, weet je wel.

Als je je even later meldt dan legt de dame achter de balie je duidelijk uit waar je heen moet. En ze vraagt of je al een pasje hebt. Nee, dat heb je niet, maar wel een sticker. Oh, nou, dan is het ook goed. Je mag door naar de volgende ronde. Gewoon rechtdoor blijven lopen tot helemaal aan het einde en dan links de trap op en dan kan je daar plaatsnemen.

Bovenaan de trap is weer een balie. Met een bordje ‘gesloten’. Er zit wel een dame achter de balie met oordopjes in en ze praat hardop. Nee, niet in zichzelf, want je ziet nu dat de oordopjes onderdeel zijn van een headset. Het is wel een privégesprek, want ze praat ook weer niet collegiaal hard zoals je dat doet als je collega’s bent. En wanneer je een beetje loopt te rommelen met je afsprakenbrief en wat om je heen blijft kijken, dan hoor je haar op een ons kent ons-toon zeggen dat ze weer even aan het werk moet, maar dat degene aan de andere kant gewoon kan blijven hangen, want ze is zo weer terug. Je wilt haar voor zijn: net voordat ze je met een blik die verveeld combineert met vragend aan kan kijken, vraag je of daar om de hoek een wachtruimte is voor MRI-1 of dat je hier moet wachten. Ze kijkt je nu doordringend aan en vraagt op een manier die je doorgaans zou verwachten van een juf die haar eerstedagskleuter vraagt waarom je niet in de poppenhoek wil spelen, hoe je weet dat je bij MRI-1 moet zijn. Je antwoordt gedecideerd dat het gewoon hier in die brief staat. Ze zucht zachtjes en kijkt op haar beeldscherm en vraagt of je je al hebt aangemeld. Als je ja zegt, dan vraagt ze waar je je dan hebt aangemeld. Je zegt dat je dat beneden hebt gedaan. Ze kijkt weer op van haar beeldscherm, lacht een beetje schamper terwijl ze zegt dat je je beneden niet kunt aanmelden; alleen hier kan dat. En dan kijkt ze weer naar haar beeldscherm. Ze vraagt je naam. En dan, ter controle, je geboortedatum. Je noemt de dag en de maand en ze vult zelf voor jou je geboortejaar aan. Ze is een strenge, maar misschien toch wel lieve juf. Ze hoorde natuurlijk die lichte twijfel in je stem. Het was ook wel een lastige vraag.

Ze zegt dat MRI-1 kapot is en dat ze even moet bellen. Als ze klaar is met bellen dan zegt ze dat je naar beneden moet. Naar P3 en dan de bordjes MRI-3 volgen. En of ik dan weet waar dat is. Ze ziet je waarschijnlijk onzeker kijken. Ze legt het nog een keer uit, maar dan langzamer en ze legt geruststellend de nadruk op de klemtoon. Dat helpt. En je gaat vol vertrouwen op pad. De trap af, bij P3 naar rechts en dan de bordjes MRI-3 volgen. En dan daar ook weer rechts. Tot je de wachtkamer ziet.

Als dat is gelukt neem je plaats op een stoel die veel te hoog is waardoor je net niet bij de grond kan met je tenen. Ondanks je normale lengte van één meter tachtig bungel je wat rond en wacht je tot je binnen wordt geroepen.
Het is een aardige meneer. Dezelfde als vorig jaar. Maar het is logisch dat jij hem nog wel herkent en hij jou niet. Hij ziet ook zoveel mensen die zijn scanner bezoeken.

Je mag je uitkleden in het hokje, maar eerst even het vragenformuliertje afgeven. Daarna mag je op de smalle bank en krijg je een korte uitleg. Nog korter dan vorige keer omdat je zegt dat dit de tweede keer is. Misschien hoop je dat hij je toch nog herkent. Maar dat is niet zo. Hij kijkt wel blij, want we kunnen nu heel snel aan de slag. Jij gaat liggen met de koptelefoon op en het balletje voor noodgevallen waar je dan twee keer in moet knijpen. In nood. Anders niet. Je mag ook nog kiezen of je de radio wil horen en welke zender. Je vraagt om iets met praten. Radio 1. Niet dat het veel zin heeft, want de scanner maakt zo’n hels kabaal dat je er helemaal niets van hoort. Maar het idee is prettig. Er staat radio aan en dat maakt de claustrofobische belevenis iets minder eenzaam.

Als je klaar bent zeg je tegen de meneer van de MRI scan dat je bijna in slaap was gevallen. Hij moet lachen. Oprecht. En merkt verbaasd maar duidelijk onder de indruk op dat hem dat nooit zou lukken met die herrie. Jullie lachen allebei en dan kleed je je weer aan.

Een beetje licht in je hoofd loop je even later naar de uitgang terwijl je je vriendin even appt dat je met een kwartiertje thuis bent. Ze reageert direct met een welgemeend ‘Joepie!’. Je lacht en steekt de straat over. Je fiets staat er nog. Gelukkig, want je weet maar nooit.

6 gedachten over “Scanner

  1. Mooi verteld en heel duidelijk, of ik er weer bij was…. maar je bent al zo,n grote vent dat moeders niet meer mee hoeft haha. maar… dapper is het wel hoor,om in zo’n ding te kruipen brrrrr…mooi verslag ook over de menen die je daar tegen komt en ja… ook nodig hebt voor al je vragen, of ze verveeld zijn of niet, je hebt ze nodig… helaas wel. sterkte!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s