Donderkoppen

Diep weggedoken zit ze in haar zelf gecreëerde hoekje, tegen het raam aangedrukt. Ze is één met haar telefoon en scrolt zich door haar denkbeeldige wereld die in werkelijkheid aan de andere kant van het raam aan haar voorbij flitst. Het ene na het andere adembenemende uitzicht is niet aan haar Whatsappende vingers besteed.
Zelfs de jongen tegenover mij ontwaakt uit zijn headsetminded wezen en schuift enthousiast een bankje op en komt zo tegenover haar te zitten. Half leunend op zijn rechterzij neemt hij als bezeten foto’s met zijn slimme telefoon. De woeste wolkenpartijen beschenen door een ondergaande zon die flarden regen fenomenaal uitlicht; ze weten donders goed dat ze ons betoveren. En als was het een heus fototoestel maakt zijn phoney het ene retroklikje na het andere.

Ondertussen pulken haar vingers aan een puistje op haar gezicht. Het was er zo eentje met een witgele kop precies naast haar linker mondhoek. Een bloederig puntje wordt nu langzaam zichtbaar terwijl dezelfde vinger nu een puistje in haar hals onthoofdt.
Ik wil het niet langer aanzien en draai mijn gezicht weg en kijk weer uit het raam. De avondschemering dekt ons voorzichtig toe.

2 gedachtes over “Donderkoppen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s