Verwelkte bloemen

Nietsvermoedend stap ik in en verdomd: daar zit ze, het bloemenmeisje. Op precies dezelfde plek. Ik kijk haar heel even aan en zij kijkt terug. Ik probeer in die split-second vriendelijk en met gespeelde neutrale verbazing te kijken, maar zij kijkt al niet meer. Met haar laptop voor zich op het uitgeklapte tafeltje en oordopjes in wiebelt ze van Youtube-clip naar Spotify-tune. Ik ben blijkbaar niet eens een vage herinnering voor haar. Hoe nonchalant ik er ook over probeer te doen, ik voel toch een lichte teleurstelling. Ze had toch op z’n minst flauw kunnen glimlachen, of een fletse blik van herkenning kunnen wisselen. Maar nee. Niets.
En ik weet nu al dat als ik volgend jaar het ‘Biedankt vor die blumen die ook diet jar wier het Sient Pietersplain opluister‘ hoor, ik met een nauwelijks waarneembare weemoedige blik een miljoenste van een seconde aan dit melodrama terug zal denken.

17 gedachten over “Verwelkte bloemen

  1. A, gossie toch ๐Ÿ˜ฆ en btw meneer de nieuwe Paus en volgens mij ook de Duitse vorganger danken nu in het algemeen, dus ook daar zal er geen plek zijn vor de Melo ๐Ÿ™‚ kzal eerdags wel wer even op tijden van reizen een ‘Mela’ reactie geven om de wonden te helen #Wink

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s