Krantklossen

Mijn ogen razen door de krant, langs Twitter en weer terug naar de krant. Ondanks mijn man-zijn ben ik nog redelijk multitaskend bezig. Heel vrolijk word ik er niet van. En daar heb ik doorgaans al weinig voor nodig, dus waarom zou ik mezelf kwellen met de ellende van alledag. En ik weet dat heel wat mensen zich dat dagelijks of zelfs minutelijks afvragen. Het is stompzinnig en idioot, de wereld waarin wij pretenderen beschaafd te leven. Ik lees alleen maar schaafwonden. En iedereen weet dat schaafplekken, net als van die sneetjes in je vinger, de meeste irritatie geven.

De digitale wereld ten spijt vind ik de krant het meest confronterende medium. Letterlijk tastbaar drukt het me op de bizarre feiten van de dagelijkse realiteit. Ik lees de meest vreselijke berichten, bekijk shockerende foto’s, overpeins opiniestukken die mijn mening helpen vormen dan wel bijstellen, dan wel volledig herzien. Het houdt me scherp, maar wat is die scherpte? Waarom scherp moeten zijn? Waarom alles willen weten? Wat verandert er aan de idioterie als ik het lees? Waarom zou ik het tot me nemen en niet laten voor wat het is? Niet om mijn schouders op te halen, maar omdat ik me machteloos voel. Het maakt me boos en ik word er verdrietig van. En dat klinkt werkelijk allemaal zo banaal dat ik zelfs dat verafschuw.

“Het maakt me boos en ik word er verdrietig van.” Het blijft als een gek door mijn hoofd dreunen terwijl ik op de bijna laatste bladzijde van de krant in een sudoku duik. En als ik er even niet uitkom los ik een Zweeds raadsel op. Blijkt een prijspuzzel te zijn, dus ik stel tevreden vast dat ik een kans maak als ik de oplossing opstuur. Wat ik niet doe, want ik win toch niet. En terwijl ik dat weet, dus dat ik niet win, ga ik er dan toch stiekem op hopen. Dat ik ineens toch een lang weekend op Terschelling in the pocket heb. Ik ken mezelf: ga ik er rekening mee houden in mijn agenda, steeds mijn e-mail checken en mijn telefoon durf ik niet meer op stil te zetten. Stel dat ze bellen. En dan toch weer niet winnen en dan toch weer teleurgesteld zijn. That’s me.

De krant. De wereld zoals het is. Ik blader er doorheen, laat me vrijwillig door de emotionele achtbaan denderen, ik los hier en daar een puzzel op en voel me weer een stuk beter. Dan vouw ik ‘m op en flikker het ding bij het oud papier. Morgen is er weer een dag. En een krant. Totdat eindelijk de wereld definitief naar de kloten gaat.
Goedemorgen trouwens.

Een gedachte over “Krantklossen

  1. Nou ja, je snapt wel dat ik het helemaal met je eens ben,loop vaak weg bij het journaal om 18.00u ik kan het soms echt niet harden, de krant die ook hier dagelijks binnen komt schuw ik als de pest.Om de zelfde reden als jij. En er gebeurt al zoveel ellende vlak in de buurt dat ik voldoende mijn handen daar vol aan heb.En zelfs dat kan ik niet bij benen, laat staan wat er in het groot in de wereld gebeurt. Goed verwoord en duidelijk je gevoel hier bij weer gegeven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s