Aan de poort

Het is rond half negen ’s avonds. Station Amstel. Ik heb nog een minuut of tien voordat jij met de trein aankomt. Wachten dus. En dat kan met een spelletje op de telefoon of gewoon wat rondkijken. Het wordt een combinatie, maar het kijken vraagt de meeste aandacht.
Twee jongens. Ze lopen op de poortjes af. Die dingen zijn nog niet allemaal dicht, maar toch kiezen ze voor de gesloten variant en dan de extra brede voor rolstoelers, of als je, zoals ik, nog wel eens met een gitaar en koffer liever kiest voor een poortje met wat meer lebensraum terwijl je hoe dan ook staat te kloten met je OV-kaart. Een mens heeft maar twee handen en die zijn gauw gevuld.
station Amsterdam Amstel
Hoe dan ook, de voorste jongen besluit dat je zonder OV-kaart ook door de gesloten poortjes kan. Hij gooit gewoon zijn volle gewicht in de strijd. En ik verbaas me over hoe ogenschijnlijk eenvoudig de poortjes opengaan. Onder protesterend gepiep, dat wel. De andere jongen loopt dicht achter zijn voorganger aan en mee. Nog meer gepiep. De glazen deurtjes gaan zowaar weer dicht en bijna direct daarna draaien de jongens zich om. De voorste heeft nu wel een chipkaart in zijn hand. Ik verbaas me nog maar eens. Kaart voor de lezer, poortjes open, voorste erdoor en net als daarnet nummer twee, de Schaduw, er kort achteraan opnieuw gevolgd door klagend gepiep; de poortjes voelen zich terecht in de zeik genomen. De boys lopen traag verder. Met swag weet je. Ik realiseer me dat ik al die tijd naar ze heb staan kijken en dat kan wel eens aanleiding zijn voor gedoe. Ik besluit daarom wel hun richting op te blijven kijken, maar zo dat het lijkt alsof ik al die tijd naar iets kijk verderop in de hal. En ook daar valt genoeg te zien. Iemand die over de banken loopt en hard voor zichzelf zingt. Een zwerver in een hoek, half weggezakt met een fles zonder etiket.
En dan hoor ik boven jouw trein stoppen en na een seconde of wat zie ik je de trap af komen. Snel naar huis door de motregen. We nemen al fietsend de dag door en ik vertel je wat er net tijdens het wachten te zien was. Dan zwijgen we, fietsen verder, ieder met onze eigen gedachten.

We leven in een intimidatiemaatschappij met een zwijgende meerderheid die angstvallig de mond houdt. Ik hoor er inmiddels ook bij. Althans, meestal. Maar op zo’n moment als hierboven, dan is het beter te zwijgen, hoe ongelooflijk idioot het ook is dat een handvol fukkers zo’n enorme invloed kan hebben. Het is een trieste constatering die wordt onderstreept door een uitspraak van een burgemeester die vermoedt dat een overgroot deel van de bevolking in zijn gemeente geen moeite heeft met een tijdelijk AZC. Maar omdat een paar onruststokers de boel opfokken, dreigend met (non)verbaal geweld, zwijgt de massa en loopt het uit de hand. Intimidatie. De grootste bek krijgt de aandacht. Zie Wilders, zie Zijlstra. Zie het verleden en het zal niet anders zijn in de toekomst. Vrees ik.
Ook ik maak me zorgen over wat er allemaal aan de gang is. De onrust van mensen op de vlucht en hoe dat dan allemaal moet. Terwijl ik eigenlijk niet twijfel aan of allemaal wel (anders) kan; opvang, integratie maar ook simpelweg een oplossing voor huftergedrag. Een middel tegen de massahysterie. Maar zolang de angst regeert, zolang de angst ons het zwijgen oplegt, verlamt, of juist leidt tot excessief uitslaan van onzin, lopen we met open ogen in de val die we onderweg zelf hebben uitgezet.
Ik ben een bezorgde burger. Kan iemand mij afhalen?

16 gedachten over “Aan de poort

  1. Ik wil je wel afhalen, als ik dan nog een auto heb:
    NOS-teletekst 27-10
    In Oostknollendam (N-H) zijn twee
    auto’s van de fractievoorzitter van
    GroenLinks uitgebrand.Ze stonden niet
    naast elkaar,dus er lijkt sprake van
    brandstichting.De gemeente Wormerland,
    waartoe Oostknollendam behoort,houdt
    vanavond een bijeenkomst over de opvang
    van asielzoekers.

  2. Wie zijn hier de onruststokers? Ook ik loop liever 2 blokken om, agressie, daar heb ik nooit iets mee gehad. Gisteren bij Wittenman vroeg ik mij ook al af, wie voor de onrust zorgt? Democratie werd er geroepen? Mond snoer beleid noem ik het.. onruststoker? Vraag mij af wie dat werkelijk zijn? Pak de mens individueel aan. Spreek hun verantwoordelijkheid aan! Ook al zie ik dat onwetendheid de grootste boosdoener is, onwetendheid in wie wat de mens beroerd, waar ze doorheen gaan, als vluchteling, mede Nederlander, dat we eigenlijk helemaal niet zo verschillen, we allemaal angst hebben niet gezien en gehoord te worden… spreek, verdien je inelkaar, dan zal je zien.. we verschillen niet zo van elkaar…

    1. Precies. Iedereen is uiteindelijk bang voor de ander en iedereen uit dat op een andere manier. Angst voor van alles en nog wat. Praten zou het beste zijn. Elkaar durven aan te spreken. Maar ja…. Daar zijn we ver van verwijderd.

  3. ikke….. wet niet zo goed in woorden uit te leggen wat ik voelde bij het lezen van je verhaal, ik ben het met je eens, we ergeren ons en we maken ons zorgen en we zeggen( meestal) we zijn huiverig voor het feit er gaat gebeuren als we onze mond wel open trekken. Wat een hufters, die knullen. Echt provocerend gedrag vertonen en dan zelf niet door hebben hoe kleuterachtig ze zich gedragen.Alhoewel ik de kleuters hier nog mee beledig denk ik, want zij ZIJN kleuters die nog niet beter weten.maar deze lorrebalen WETEN het wel! Geen woorden genoeg om te zeggen wat ik hierbij voel.Maar snap wel de jouwe

  4. precies Kids doet me denken aan jonge katjes haha ik hou er ook niet van dat men onze kinderen hier in Nederland kids noemt. Ik zal het dan ook nooit ( als Nederlandse) in de mond nemen, het zijn gewoon onze Kinderen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s