Kadans

…en dat deed ik dan elke dag, vijf dagen per week, week in week uit, maand in maand uit en jaar in jaar uit. Daar stond je verder niet bij stil, het was gewoon zo. Op die drie weken vakantie per jaar na dan. Maar eerlijk gezegd hoefde dat voor mij niet zo. Ik vond het vooral heel veel gedoe. Dan had je vrij, maar voordat je echt vrij was, moest het allemaal worden geregeld; waar ga je dit jaar heen, zoeken en boeken, inpakken, daar alles weer uitpakken, wennen aan de omgeving die toch altijd anders was dan op de plaatjes. En bij het reisbureau hoefde je daar niets van te zeggen. Wel eens geprobeerd, maar het leek me toen ik daar binnenstapte na de vakantie allemaal zo zinloos. Dus toen heb ik daar alleen maar een paar gratis reisgidsen meegepakt en ben weer gegaan. Misschien dat ik het er dan volgend jaar over zou hebben, als we weer een vakantie gingen boeken. Maar daar kwam het dan toch niet van, uiteindelijk. Nee, ik was blij als het allemaal weer achter de rug was en alles gewoon zijn gang ging. Dat vond ik veel prettiger en een stuk rustiger. Gewoon weer het ritme van alledag.
Totdat we op een keer besloten, jaren terug alweer, dat we gewoon het jaar daarop weer naar dezelfde camping zouden gaan. We hadden het er best naar ons zin gehad en het leek ons een goed idee om er ons vaste vakantieadres van te maken. En dat beviel dus ook vrij aardig. Dus dat hebben we flink wat jaren zo gedaan. Al had het mij nog steeds fijner geleken als we gewoon eens drie weken thuis waren gebleven. Ik zag de meerwaarde er gewoon nooit van in. Al dat gedoe, al die stress, nee. Nogmaals, ik was blij als het allemaal weer voorbij was.

En toen, na veertig dienstjaren, mocht ik er mee stoppen. Receptie gehad, een toespraak van mijn chef. Maar die jongen was er nog maar net, dus die wist eigenlijk niet precies over wie hij het had. Geeft niks, voor mij hoefde het ook allemaal niet. Ik wilde niet zo nodig op de voorgrond. Wat mij betreft had het fijn geweest met gewoon een gebakje bij de koffie, of een koek en dan mijn bureau opruimen en de deur achter me dicht trekken. Ik had mijn tijd daar wel gehad. Maar goed. Zo gaat dat nu eenmaal. Iedereen krijgt zijn of haar afscheid met een hapje en een drankje. En dus een toespraak. Sommige collega’s deden wel eens een stukje. Of een lied met alle letters van het alfabet, dat soort gekkigheid. Gewoon iets grappigs. Maar bij mij was dat niet. Vond ik prima.
Later hoorde ik van een collega die ik toevallig bij de IKEA tegenkwam, dat iedereen die avond nog flink is doorgegaan en dat ze zelfs nog een toast hadden uitgebracht op mij, omdat er dankzij mijn vertrek eindelijk weer eens gratis drank op de zaak was. Dat vond ik wel fijn om te horen. Dat ik toch nog iets heb betekend voor mijn collega’s. Verder had ik geen behoefte aan contact of iets. Ik vond het wel goed zo. Je hebt er anders alleen maar gedoe van.

Mijn vrouw overleed helaas al snel daarna. Kinderen hebben we nooit gehad. Ja, dat viel me allemaal wel zwaar. Ik had het me wel wat anders voorgesteld. Eindelijk echt vrij. Samen leuke dingen doen. Die periode daarna heb ik wel vaak gedacht dat het eigenlijk allemaal nooit zin heeft gehad. En dat het ook nooit zin zal krijgen, zo’n leven. Alles was altijd hetzelfde, je stond op, ging naar je werk, kwam thuis, op de  bank en dan weer naar bed. En dan dus tussendoor die vakantie van drie weken. Waar doe je het voor? Het was en is gewoon allemaal ritme, routine eigenlijk. Meer is het niet. Tja, nou ja, als het nog ritme was, dan was het toch nog iets. Ritme, dan denk ik aan muziek. En op muziek kun je dansen of er gewoon naar luisteren. Er zijn mensen die erdoor geraakt worden, door muziek. Maar dat vind ik te abstract. Ik had wel willen dansen, denk ik. Ja, dat had ik wel gewild. Met mijn vrouw. Samen dansen op mooie muziek. Dat ik haar dan vast zou houden en zij mij. En dat we dan samen één beweging zouden zijn op het ritme. Dat wij samen één zouden zijn. En gewoon vrij. Zij en ik, wij samen dansen op de muziek.
Maar nee. We hebben nooit gedanst.

11 gedachten over “Kadans

  1. Ach wat een triest bericht. Mooi, maar triest. Ik zou graag met je willen dansen. Gewoon een klein dansje. Bij jou in de woonkamer zodat je niet zo ver hoeft te reizen. Gewoon een klein dansje waar we niemand mee terughalen, helaas, maar even genieten.

  2. Inderdaad een triest verhaal, en erg mooi, ik denk dat het voor velen zo aan voelt…het leven.Ben benieuwd over wie dit echt gaat.Misschien een medepassagier in de trein. Sommigen kunnen wel eens heel open over zichzelf dingen vertellen. Mooi verhaal, en goed verteld

    1. Fictie gebaseerd op een man die ik zag en waarbij aan zoiets als dit moest denken. En inderdaad, voor genoeg mensen is dit de realiteit. Ook zit er altijd, al is het maar een flinter, iets autobiografisch in. Geen ontkomen aan 🙂

  3. Zelfs niet stiekum met haar gedanst dus…..ontroerend….en misschien heeft zij wel gedanst met al die collega’s, die nog even doorgingen op zijn afscheidsfeestje. Jawel, ik weet hoe die dingen werken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s