Wat wij wisten

Sinds hij is ingestapt heeft ie nog geen moment even rustig gezeten. Steeds maar op zijn horloge kijken, om zich heen kijken, maar niets zien. Dan weer naar buiten kijkend en met zijn vingers trommelend op het tafeltje. Al kun je het eigenlijk geen tafeltje noemen. Een uitsteeksel onder het raam is het. Met een ranzige prullenbak eronder met daarin een bruine bananenschil en een beker koffie die er halfvol is ingekieperd.

Zijn onrust maakt mij onrustig. Al vind ik achteraf bezien dat het vooral nieuwsgierigheid was die hij bij mij opriep. Ik kan dat nu namelijk met zekerheid zeggen, omdat zijn onrust mijn nieuwsgierigheid uiteindelijk wist te sussen. Dat was eenvoudig: hij pakte op een gegeven moment zijn telefoon, touchscreende een nummer in, wachtte even in spanning af (hield namelijk zijn adem in) en toen de verbinding tot stand was gebracht en hij de standaardbegroeting van degene aan de andere kant van de lijn had aangehoord, noemde hij in één adem zijn naam en dat hij morgen een afspraak had in Pijnacker, zojuist al een andere afspraak had verzet, maar nog steeds geen kans zou zien om op tijd te zijn en of dan ook deze afspraak verzet zou kunnen worden, dat het echt heel fijn zou zijn als dat kon.
Daarna ademde hij alvast nog een keer diep in; waarschijnlijk verwachtte hij zijn verzoek nog een keer in één ademteug te moeten herhalen. Gelukkig voor hem, maar ook voor mij en de reizigers om ons heen, hoefde dat niet. In zijn licht hyperventilerende volzinnige paniek had hij namelijk behoorlijk hard gesproken en zodoende hadden wij allemaal zijn onrust kunnen relativeren en gingen wij opgelucht en voor de vorm gewoon door met waar wij mee bezig waren: in de trein zitten totdat we eruit moesten.

Amper een paar seconden later verbrak hij de verbinding terwijl het “fijn bedankt voor de moeite en uw begrip” nog in de lucht hing. Hij keek wat paniekerig voor zich uit en zijn lippen bewogen onhoorbaar een beetje. Alsof hij alles nog een keer voor zichzelf herhaalde. Toen keek hij snel om zich heen en leek zich voor het eerst bewust van mij en ons allemaal. Ik zag aan de lichte schok in zijn schouders en zijn heen en weer schietende ogen dat hij nu wist dat wij alles wisten.

10 gedachten over “Wat wij wisten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s