App store

Fijn. Boodschappen, yeah! Ik ben nu eenmaal de man in huis en vrouwlief krijgt spontaan vlekken in haar nek en hyperventilatie bij alleen al de gedachte aan het B-woord, dus hé, ik ben de rotste niet. Dan spring ik net zo lief alleen op de fiets, sjees door de Appie met mijn briefje in schapvolgorde en flikker alles in mijn karretje. Oké, ik flikker niets, maar leg het er netjes in, geordend en wel, oh lang leve mijn milde dwangneuroses.
Mijn flitsende bezoek wordt bij voorkeur afgerond met wat ik noem ‘gestroomlijnd afrekenen’. Dat houdt in: direct de heilig verklaarde Bonuskaart overhandigen, mijn portemonnee met de pinpas erbovenop in mijn ene hand en met de andere als een gek de boodschappen voor de tweede keer netjes in mijn wagentje leggen. Zodanig dat ik ze straks bij het inpakken voor de vierde keer volgens een vaststaand schema door mijn handen kan laten gaan. Ik kan daar oprecht van genieten, behalve natuurlijk als het niet gelijk lukt zoals ik het wil; dan haat ik met liefde de gehele mensheid nog wat grondiger dan ik daarvoor al deed. Totaal niet relevant in deze context, maar hallo, ik moet ook mijn onvrede kanaliseren, weet je. Dat ik thuis voor de vijfde keer alles door mijn inmiddels rauwe handen laat gaan en FIFO in de (koel)kast en lades leg, laat ik hier verder buiten beschouwing.

Eigenlijk maakt alles wat ik hierboven schreef geen ene donder uit. Daar gaat het namelijk helemaal niet om. Waar het om gaat is dat ik met mijn brikkie aan kom racen en met een sierlijke boog een mooi parkeerplekje bemachtig. Eerst het beugelslot, dan het enigszins voor spek en bonenslot en tenslotte het je moet van goeden huizen komen wil je mijn fiets jatten-kettingslot. En terwijl ik met dat laatste bezig ben, voel ik iemand langzaam maar zeker naderen. Ik ben direct op mijn hoede, want het blijft toch Amsterdam. De stad die het hééft, dus voor je het weet hebben ze mij ook. Uitkijken dus. De gestalte houdt op gepaste afstand stil en ineens dringt het tot me door: hier staan altijd van die “krantje mee, meneer?”-jongens. Studenten met een bijbaan. Of een bijbaan met studenten, whatever. Ik kijk op en verdomd: het is er eentje. Maar deze is anders dan alle anderen tot nu toe. En mijn hart breekt een beetje. Kijk ‘m nou toch staan met z’n krantje half naar mij uitgestoken. Ik besluit hem gewoon echt aan te kijken, dus niet zo half als ik normaal doe om maar van het gezeik af te zijn. Nee, ik kijk deze jongen aan, recht in zijn diepbruine ogen. Mooie jongen op zich, dus dat zal ook wel zijdelings meespelen. Niet dat ik verder iets van ‘m moet of wat dan ook, maar ik mag toch zeker wel een man opmerken? Precies.
Ik wacht af, want met alleen een halfslachtig uitgestoken krantje neem ik geen genoegen. En dan hoor ik heel bedeesd en met een vleugje wanhoop in zijn stem: “Wilt u misschien een krant mee, meneer?” Ik zie hoe zijn gezicht bijna op huilen staat en het maakt hem nog liever. Innemend zelfs. Mijn hart was al gebroken, maar nu hoor ik het zelfs op de grond in stukken vallen, terwijl ik in mijn hoofd zomaar uit het niets de stem van Marco Bor-fukking-sato hoor “… hoe vertel je iemand dat de aarde niet meer rond is, dat de vogels niet meer vliegen, dat de zon niet langer schijnt?” en ik hoor mezelf zonder ook maar een spoortje medeleven nee zeggen.
Baf. De doodklap. Die zag niemand aankomen. Hij knikt en het lijkt hem te duizelen. Ik was ongetwijfeld zijn laatste kans om vandaag misschien dan toch nog een abonnement te kunnen verkopen, of op zijn minst een terugbelafspraak voor op kantoor te regelen. No way. Niet met mij, mooiboy. Terwijl ik hem met mijn liefste glimlach voorbij loop, zeg ik koeltjes en in een roes van machtsvertoon dat ik de Trouw al lees. Ik geef hem een kort beleefd knikje ter afscheid en vraag me ondertussen af waarom hij toch in godsnaam dit baantje moest kiezen uit alle andere schijtbaantjes die er zijn. Arme jongen.

12 gedachten over “App store

  1. “Er is een weg terug” afgelopen weekend netjes afgewezen, met een super grote bus op het stadhuisplein waar je of je het nu wilt of niet, never nooit omheen kan… Gelukkig heb ik iets over mij dat ze niet door willen zetten, zal het ook mijn glimlach zijn? :))

  2. Hoe een ‘normale’weg naar de supermarkt bijzonder kan zijn, hier staan ze ook regelmatig met de krant, meestal het AD dus, maar ja daar hebben we al jaaaaaaaaren een abonnement op, dus ook ik pak de krant niet aan. maar weer goed verteld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s