Tastzin

Als een niets ontziend ongeleid projectiel gaf de blindengeleidehond een geleide meditatie. Met hun puppy-ogen starend in het niets en de tong ontspannen uit de mond, slechts de ademhaling volgend van in en weer uit, zat de groep in gepaste stilte jeuk en ander ongemak te verdragen.
De aandrang tot kwispelen, blaffen, krabben en het tegen andermans been aanrijden verging vergevingsgezind als sneeuw op de hoogste toppen van de Himalaya. Zelfs de onweerstaanbare verleiding van het tikken met de witte stok met rode strepen dat de mediterriërs doorgaans als enigszins storend ervoeren, hield nu slechts een uitdaging in; ook dit zouden zij moeiteloos wegmediteren.
Ter afsluiting en dankzegging werd met de hoofden in de nek naar de maan gehuild. Die zag dat het goed was en gaf met een zijige glimlach het teken dat het tijd was om de baasjes thuis op te zoeken. Opgelucht werden pootjes gelicht en zonder aanzien des persoons ter afscheid aan elkaars kont gesnuffeld. De weeïg zoete geur van verdraagzaamheid.

6 gedachten over “Tastzin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s