Momenten

Terwijl ik voorbij fiets, zie ik hoe een moeder een slapend kind uit de auto tilt. Het kind tilt in haar slaap heel even haar hoofd op, maar laat zich op de veilige borst en schouder van haar moeder gewillig het huis in dragen.

Het is zo’n moment dat ik direct terug ga in de tijd. Hoe ik zelf mijn dochter voorzichtig uit de auto tilde. Ze sliep meestal nog maar net. Precies de laatste twee, drie minuten voor we er waren. Hoe ze dat voor elkaar kreeg? Geen idee. Pure wilskracht, vermoed ik. Want slaap was (en is) zo overschat, volgens haar.
Het zijn de momenten waarvan je pas jaren later kunt beseffen dat ze nooit meer terugkomen. Je kind met haar slapende lijf tegen je aan voelen. Warm, vertrouwd, veilig. Op zulke momenten ben je de sterke papa die het klusje wel even klaart. De deur open, de trap op, de slaapkamer in. Zachtjes op bed leggen, uitkleden, pyjama aan. En dan tegen mijn gewoonte in zonder tandjes poetsen, plassen en handen wassen de nacht in. Op zulke momenten liet zelfs ik mijn principes varen.

Ik heb geen auto meer, geen huis met een tweede en derde verdieping. Ik woon in een heel andere stad. Mijn dochter zou ik niet eens meer kunnen tillen. Bijna twaalf is ze. Probeer dat maar eens slapend in bed te krijgen. Het kan misschien best, maar niet met mijn kippenkracht en dito postuur. Maar van de week was ik bij haar toen ze naar bed ging. Bijna twaalf, maar dan is ze toch weer mijn kleine meisje. Ze huilde. Dit mist ze zo. Dat ik er ben als ze naar bed gaat. Naar haar bed, in haar kamer, in haar huis. Het huis waar ik ooit samen met haar en haar moeder woonde. Dat het weer heel even net als vroeger is.

Onderweg van haar huis naar de trein bedacht ik me – niet voor het eerst – dat hoe goed en harmonieus een scheiding ook kan zijn, het zijn deze ogenschijnlijk doodgewone, maar o zo intieme momenten die mijn kind het meest mist. En zij niet alleen.
Die gedachte, nee, dat gevoel werd nog eens onderstreept toen ik ruim anderhalf uur later in de buurt van mijn huis door de straat fietste en die moeder zag met haar kind.

12 gedachtes over “Momenten

  1. zucht……ik leef met je mee… jouw vader droeg jou ook altijd slapend de auto uit….ik zie het nog voor me,alhoewel jij ook niet zo van het slapen was….maar soms moest je je wel overgeven. ik las met ontroering dit stukje, meer uit mee leven dan dat wat ik net schreef. ik leef mee met de tijd van nu die zij en jij beleven. mooi verteld

    1. Dank je wel.
      Kan me dat nog wel herinneren, dat pa me uit de auto tilde en naar binnen bracht. Waarschijnlijk viel ik dan ook weer gelijk in slaap, want meer weet ik er niet van 🙂

  2. Pffff wat kan je meisje toch trots zijn met zo een geovelige vader en mens als jij….. Ik denk dat er kinderen zijn die nog in een gezin situatie van pa en moe leven die dood jaloers op haar zijn.. Juist die kwaliteit momentjes zullen in haar geheugen geschrift blijven 💕

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s