Stukkie lopen #Vic

Ja, nou, ik was er al een beetje bang voor. Vic zat weer de hele tijd zo wazig voor zich uit te staren en mompelde iets over sandalen en geitenwollen sokken. De esoterische bui hing dus in de lucht en flikkerde zojuist naar beneden. Ook dat is Vic. Iets met wandelen en kuilen. Nou, vooruit jongen, ga je gang! 😉


DE PADEN OP, DE LANEN IN MET MEDITATIE

De paden op, de lanen in met mediatie Viteau voel je goed

Jaren geleden werd ik door een arts gewezen op een training. Het kon helpen om stress en piekeren tegen te gaan. Zij noemde het een aandachttraining. In die periode was de term mindfulness nog niet zo ingeburgerd. Overigens is mindfulness de westerse variant van een boeddhistische meditatie. En die maakt weer deel uit van het achtvoudige pad. Weet je dat ook weer. Hier, in ons prikkelrijke deel van de wereld, is het vaak een hele toer om iets met volle aandacht te doen. Lukt dat, dan is het interessant een stap verder te gaan en er geen oordeel over te hebben. Kort door de bocht: waarnemen en accepteren.

HOE MOEILIJK KAN MEDITATIE ZIJN?

De training werd door de arts zelf gegeven. Ik vond dat prettig, want ik had een goed gevoel bij haar. Zij kende ook mijn achtergrond. Meer had ik niet nodig om te beginnen met iets wat ik destijds toch een beetje spannend vond. Zoals je mag verwachten deden we tijdens de cursus veel aan meditatie. In het groepje bespraken we onze ervaringen. We waren het met elkaar eens dat het ongelooflijk moeilijk was om bewust te ademen en onze gedachten alleen maar waar te nemen. Aanvankelijk werd ik in no time bij de eerste de beste gedachte al meegevoerd naar bekend terrein: gezellig een potje piekeren. Steeds wanneer ik me daar bewust van was, nam ik mezelf terug naar het hier en nu. Al klinkt dat een stuk eenvoudiger dan het was.

De paden op, de lanen in met mediatie Viteau voel je goed 2

WANDELEN MET JE EIGEN GEVOEL VOOR RICHTING

We deden ook loopmeditaties. Dat vond ik in het begin hilarisch. Gelukkig was ik niet de enige. Daar liepen we dan in een rondje enorm bewust te zijn van ons lopen. Nog interessanter was het om deze vorm van meditatie buiten te doen – inclusief onze silly walks. Een ware test voor mij en mijn zelfbewustzijn. Maar eenmaal in staat om al mijn (ver)oordelen enigszins te laten zijn voor wat ze waren, voelde dat als een overwinning. Ik liep steeds lekkerder. Iets wat ik tot op de dag van vandaag graag doe.

VAN VALKUIL NAAR LEEFKUIL

Hoe bewust ik ook leef – ik trap nog regelmatig in de kuil van piekeren en stress. Diezelfde spreekwoordelijk kuil staat mooi synoniem voor mijn aandachtsverlies. Als ik mijn hoofd erbij had gehouden, was ik gewoon door de kuil gelopen. Zonder te vallen of zelfs maar te struikelen. Kuilen zullen er altijd zijn. Na al die jaren van veel struikelen, vallen en weer opstaan, ben ik er inmiddels van overtuigd dat het niet de kunst is om kuilen te ontwijken. De kunst is om ze te zien en ze mijn volle aandacht te schenken. Inderdaad: schenken. Hier kuil, een cadeautje – mijn volle aandacht. Vertel, wat heb je met te leren? Ik zie ze namelijk als een les. Niet altijd de leukste les die ik me wens. Maar uiteindelijk altijd een les die mij stap voor stap verder helpt.


verscheen 7 juni 2016 op Viteau

20 gedachten over “Stukkie lopen #Vic

  1. Afgelopen maandag de Zen cursus meditatie afgerond, erg leuk om deze meditatie techniek te leren. Mijn verwachting was niet daar om mijn zelfbewustzijn beter te leren onderzoeken, ook al geeft ik rijkelijk toe ik wel weer wat schaduwtjes had willen leren kennen.. Dus voor mij was voornamelijk de techniek mijn leer moment.. Door mijn esoterische achtergrond met wat jaren van die kuilen 🙂 heb ik voor mijzelf een enige zienswijze geïntegreerd, dit wil niet zeggen dat meditatie geen mooie tool is, maar of ik dit dagelijkse ga doen is het tweede.. Ik denk dat op het moment het koppie even overzicht nodig heeft en tot inzicht wil komen daar zeker op mijn kussentje het voordeel uit mag halen.. al met al een leuke ervaring die ik weer kan afvinken op het pad van lessen en leven #wink Btw Vic! Raad eens hoe mijn Italiaanse papa hete? 🙂

    1. Ha, inderdaad: voor mij was (en is) het net zo. Vooral het gedaan te hebben en er mijn voordeel mee te doen. Maar twee keer per dag twintig minuten is er bij mij al snel bij in geschoten 🙂 Ik houd het op de korte varianten. Het maakt ook niet uit. Beetje bewust door het leven ploeteren, dat is al winst 😉

      Ehmmm… Iets als Victor of Vittorio?? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: