Staren in Maastricht

Afgelopen vrijdag was ik jarig. Ik heb het geweten ook: felicitaties uit alle hoeken en gaten, telefoon, sms, e-mail, WhatsApp en ook hier op WordPress. Dat doet me meer dan goed. Ik ben, kortom, grandioos verwend en prijs me een bevoorrecht mens.

Ik vier mijn geboorte sinds heel wat jaar het liefst met een dag voor mezelf. Geen huis met visite of een zaaltje vol zwetende onhandigheid. Het liefst ga ik de deur uit. Een uitstapje. Deze keer had Maastricht de eer om mij te verwelkomen op deze speciale dag. Het was bijzonder om te merken hoe iedereen daar net deed alsof dat de gewoonste zaak was. Ik wist natuurlijk wel beter. Het was niet voor niets zo kneiterdruk en ik zag heus wel dat iedereen een glimp van mij op probeerde te vangen. Snap ik best. Mijn verloofde en ik deden dan ook ons uiterste best om zo onopvallend mogelijk terug te kijken en hier en daar een welgemeend knikje uit te delen. Onze stadswandeling maakten we extra lang om zoveel mogelijk mensen de kans te geven iets van De Jarige en zijn Gade op te vangen.

Maastricht is mooi. Leuk. Lief ook. Bijna on-Nederlands. Ik ben er vaker geweest, maar de laatste keer is toch alweer flink wat jaren geleden. De stadsmuren en het stadspark had ik nog niet eerder bewandeld.
In het stadspark is een berenkuil. Of beter gezegd: een kuil zonder beren. Gelukkig maar, want ik had het niet droog gehouden als er echt nog beren in die kuil hadden rondgelopen. Vroeger, toen we nog dachten dat dieren blij waren met levenslange opsluiting, lag dat anders. Ik herinner me nog mijn bezoek aan Bern als kind. Ik zag de beren en wilde er het liefst blijven. Zo fascinerend vond ik het. Maar vooral het gevoel dat er irgendwo iets niet
klopte overheerste. Toen al.

De berenkuil in Maastricht is tegenwoordig een kunstwerk. Ontworpen door Michel Huisman. Wat hij ervan heeft gemaakt ontroerde me oprecht. Je kunt de foto’s en achtergrondinfo vinden op Wikipedia. Maar wat mij betreft gaat er niets boven het zien van kunst – in ’t echie.
Wat ik letterlijk misselijkmakend vond, was hoe het kunstwerk de ware aard der mensch toont. Nee, niet toont, maar opwekt. Er zijn mensen die het blijkbaar niet aankunnen. Kunst. Die worden er een beetje raar van in hun hoofd – als ze dat al niet zijn, maar dat terzijde. Die mensen kijken ernaar, het roept iets bij ze op en kunnen al kortsluitend niets anders meer bedenken dan hun afval naar beneden gooien, de kuil in.
Beelden van uitgestorven dieren die je vanuit de diepte aankijken. Daaromheen welgemikte plastic flesjes en blikjes. Treffend in de meest trieste zin van het woord. En toen ging het ook nog regenen. Kort, maar toch.

Denk niet dat ik alleen maar depressief de dag door ben gestrompeld. Verre van. Zo heb ik vol bewondering een ellenlange zo’n typisch Maastrichtse -regenworm aan zitten moedigen. Op m’n knietjes. Het beestje zocht een gaatje om in te verdwijnen. Maar ja, klinkerpad van hoge kwaliteit. Dus ik probeerde het glibberige wezentje te helpen door een paar gaatjes aan te wijzen die tussen de klinkers zaten verstopt. Ik zal nooit weten of het is gelukt. Misschien is het wel overlopen door een horde van mijn fans. Na vijf minuten had ik namelijk geen gevoel meer in mijn gehurkte benen en vrouwlief had al een paar keer vriendelijk doch dringend verzocht om nu eindelijk weer door te lopen. Haar nee, je blijft er vanaf, dat is vies. Je kunt hier nergens je handen wassen gaf de doorslag. Ze had gelijk. Ik durf zo’n diertje ook helemaal niet op te pakken. Ik en mijn smetvrees, hallo!

Maastricht. Vrijthof, maar je mag er niet openlijk vrijen – ervaringsdeskundige aan het woord! Imposante kerken, je weet wel: OLV Basiliek, Sint Servaas, Sint Jan – mooiste paracitaat ter plekke kwam van een blonde dertiger inclusief aardappel in de keel: “Nee, heel duurzaam zijn die stenen niet.” Hij wilde zijn zojuist geschoten vriendin imponeren met zijn knowhow van hoe je eeuwenoude kerken bouwt, de lieverd.

cph04mmxeaagd5s
Vrijhof Maastricht (foto – ego echo)

Oh, en ik heb als het goed is extra genade ontvangen. Dat kon door biddend een deur door te gaan. Ik hoop maar dat ‘Dikke jezus, dikke jezus, dikke jezus’ als zodanig wordt aangemerkt.
Over make believe gesproken: de enorme boekhandel in de Dominicanenkerk waar we lekkere koffie met cheesecake scoorden – daar geloof ik dan wel in. ’s Avonds pizza en pasta in de Koestraat. Ook smullen.

Aan alles komt een eind en dus was het weer tijd om op gepaste wijze afscheid te nemen van de in toeristische stilte juichende massa. Het viel ons allemaal zwaar, maar het was onvermijdelijk. De terugweg. Twee uur en twintig minuten met de trein en een kwartiertje fietsen. En dat dus twee keer, want de heenweg telt ook mee. DΓ»h! Geen probleem trouwens. Mooie vergezichten met ondergaande zon en gejaagde wolken, tijdschriften, kranten, een boek en natuurlijk WordFeud hielpen de tijd voorbij te vliegen.

Het was een mooie dag. Maastricht en iedereen die het mogelijk hebben gemaakt: grote dank. Voor altijd in mijn hartje.

19 gedachtes over “Staren in Maastricht

  1. Wat een mooi verhaal haha en zeker in het begin deed het me denken aan een spreuk van mijn lieve oma die zei altijd”Als je je zelf niets verbeeld, ben je ook niets’ ze had gelijk.dus ik snap dat iedereen je wilde zien met je gade.Zo hallo zeg een jarige opgegroeide welp in hun midden. Ja ik snap dat ook wel, grinnik. Maar wat is het inderdaad een mooie dag geweest.En van harte gegund, bedankt voor het delen

  2. Wat een heeerlijk dag zo hebben jullie gehad, van de redder naar de heilige naar de tourist! Je zou er bij schizofrene van worden hihi en Btw! You made me laugh again ‘dikke jesus’ haha πŸ™‚ gelukkig had ik net mijn koffie ingeslikt … Hahaha
    Ik wacht hier op smart op mijn twee boeken 1 daarvan over de geleide van dikke Jesus wie de kerk de hoe noemt! Dus waarom mag jij Jesus niet dik noemen! Dus je vrijbrief bij Petrus Is ondertekend! πŸ™‚

    1. Hahaha! Ben blij te weten dat ik een entreeticket heb veiliggesteld πŸ˜‰ …en dat jij net je koffie had doorgeslikt, ook een prettig idee :-))
      Alvast veel leesplezier met je verse boeken! πŸ™‚

      1. Hahahaha en dan net op het moment dat ik een hap neem van mijn wilde Perzik lees ik je comment #proest maar goed, gelukkig was het niet de verboden appel, anders hebben wij vrouwelijke het weer gedaan! Arme Magdalena die zo ak en beet 2000 jaar dit opgespeld heeft gekregen tot dat in Nag Hammadi er andere verhalen boven water kwamen! Ik zeg bhoeee tegen de kerk! Oeps! Word ik nu verbrand? :))

        1. Haha! Pas op voor appels inderdaad! En slangen. Vandaar die regenworm, denk ik. Die was enorm! En misschien op zoek naar de verboden vrucht… We never know πŸ™‚
          Nah, to burn or not to burn, dat is de vraag πŸ˜‰

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s