Het ding bommelt

Tja, wat kan ik ervan zeggen? Een bommelding, niet te verwarren met een bommelding, is gewoon een enorm krachtige tool. Stukje finetuning ook. Dus van de massa wat er dan bij komt kijken, hoor. Echt.

Goed, sorry. Nee, maar serieus. Zonder dat geneuzel van wannabe-managers en hun oeverloos gezever. In gewonemensentaal: petje af voor bijvoorbeeld de omroepberichten van NS. Dan bedoel ik natuurlijk de gemechaniseerde kanjers: reizigers voor de richting Rotterdam EN Breda EN Utrecht EN Den Haag EN Leiden EN Amsterdam bla bla bla Zeventien UUR Vijf bla bla bla. Zo duidelijk. Die enorme nadruk op het woordje ‘en’. Prachtig. Het geeft het kleinood in één keer status. Aanzien ook. Het mooiste van alles is dat die nadruk zorgt voor iets heel bizars – mijn brein raakt er volledig de kluts van kwijt. Ja, oké, daar is ook niet veel voor nodig, maar dit slaat alles. Het enige wat wordt geregistreerd is EN. Alle relevante informatie tussendoor komt niet binnen, is lucht, een fluittoon, noem het maar wat. Geen idee dus wat er nu echt aan de hand is. Beetje overdreven natuurlijk, want ik begreep heus wel dat er is iets goed mis was. Hallo, ik ben hier en daar best nog enigszins toerekeningsvatbaar.

Ik zit in een trein die aanvankelijk niet verder dan Woerden rijdt. We moeten wel blijven zitten van de conducteur. Het is namelijk niet bekend of de trein straks door mag. Even afwachten. We krijgen na een minuut of tien bijtende onzekerheid te horen dat we een eindje doorrijden naar een rangeerspoor. Daar moeten we weer even wachten. Vijf tot tien minuten. Laat het een kwartier zijn. Twintig minuten, hooguit. Vervolgens weer terug naar station Woerden. Zo. Geregeld. De trein staat nu tenminste alvast op het goede spoor voor de richting Utrecht. Ergo: iedereen er alsnog uit. Utrecht is geen Rotterdam, snappu?

Nah, heel verhaal. Maar we zijn er natuurlijk nog niet. We staan nog in Woerden. Er stoppen inmiddels nog wat stoptreinen (de naam geeft het een beetje weg) en intercity’s. Gaan allemaal niet verder. Bij Gouda is melding gemaakt van een bom. Mwah. Logisch dat de boel serieus wordt genomen. Ondanks dat het 99% zeker om loos alarm zal gaan. Zoals later ook blijkt. Weet je, als ik een bom af wil laten gaan, dan meld ik dat niet van te voren. Dan roep ik gewoon heel hard Patatje Mayo In De Hakkuhbar! en trek aan het touwtje. Echt. Een bommelding is zooo 1979, wie doet dat nou nog?

Hoe dan ook, ik heb uiteindelijk bijna vierenhalf uur over gedaan over een reisje van normaal een dik uur. Je maakt nog eens wat mee. Ik had het trouwens kunnen weten. Vorige week was ik, achteraf gezien, bij wijze van voorspel getuige van een verdachte tas op station Amstel. Arme tas. Zonder baasje ben je verdacht.

O ja, het mooiste vond ik het omroepbericht van de NS Kiosk op Woerden. Gegeven de huidige omstandigheden bieden wij u in de NS Kiosk een gratis kopje koffie of thee aan. Dat vind ik lief. Ik heb op gepaste afstand genoten van de kleine driehonderd mensen die uit alle macht probeerden in het hokje van amper zes vierkante meter een warme versnapering te bemachtigen.

Ik was stiekem toch ook een beetje jaloers op de bommelding. Zonder het te beseffen zo’n impact hebben op het volk. Ouderwets of niet – hij flikt het ‘m toch weer iedere keer. Dan ben je een grote, hoor.

15 gedachten over “Het ding bommelt

  1. Jeetje, wat een verhaal, wanneer was dat? trouwens de manier waarop je dit vertelt, wel mooi,.Jammer dat het zoveel reisverlenging geeft, niet fijn.maar het is weer mooi verwoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s