Berlijn #MANKES

Beren op de weg. Dat is al een hoop gedoe. Maar wat als de beren netjes op een lijn staan? Is dat erg? Welnee. Dat is Berlijn. Niks ergs aan.
Zo. Ook goedemorgen. Berlijn dus. De reden waarom het hier een paar dagen übersaai was. Tenminste, wat betreft vers leesvoer. Want echt saai is het hier nooit, zeg nou zelf. Een dik archief van negen jaar echoënd ego. Dat is enerverende shit!
Waar te beginnen? Geen idee. Ik ga gewoon typen en zie wel. Zwabber maar gewoon gezellig met me mee.

Berlijn is niet mooi. Wel imponerend, gigantisch en ja, toch prachtig. Mijn gottie. Een jaar of wat geleden was ik er al eens voor een drietal optredens. Precies om die reden zag ik weinig van de stad – optreden, slapen, voorbereiden op volgende optreden, een voorzichtig wandelingetje in de directe omgeving, etc. Dat is wat anders dan hoe het er nu aan toeging.

Het idee voor het stadsbezoek ontstond spontaan. We wilden er graag optreden en de stad zien. Misschien was het andersom, maakt ook niet uit. We wilden naar Berlijn, dat stond vast. We boekten een AirBnB (door mij steevast en geheel onbedoeld R&B genoemd), reserveerden de trein (vanuit Amsterdam zit je in goed zes uur zonder omwegen in hartje Berlijn) en vonden open podia waar we makkelijk terecht konden. Tot onze grote verrassing en vreugde lukte het om ook een ‘gewoon’ optreden te vinden – Madame Claude. Een heel bijzondere bar. Dat mag ook wel met zo’n naam. Je moet het zelf zien, maar toch: het interieur staat op z’n kop. Niet alles gelukkig. Maar je waant je in een ruimte waar alles letterlijk ondersteboven staat. Het plafond is de vloer en andersom. Zelfs als je, zoals ik, geen alcohol, drugs of ander spullie gebruikt, is het een geestverruimende plek.

setlijst MANKES

Madame Claude ademt precies de sfeer die je verwacht in Berlijn. Open minded, urban, anarchistisch zonder rare bijsmaak. Beetje hippie zelfs. Grittie, punk. Nou ja, van alles wat. Het podium bevindt zich in de kelder. Een naar oud vocht riekende vierkante ruimte. Een plek die, zo zouden we later die avond zelf ondervinden, perfect bleek voor onze muziek. Omdat we zo licht en eenvoudig wilden reizen, hadden we alleen onze akoestische gitaren bij ons. Maar geloof me: we klonken nog nooit zo noisy en rockten nog niet eerder zo hard. Tijdens de set werd het steeds voller in de toch kleine ruimte die plotseling heel intiem en knus bleek. De geluidsman wist precies wat hij van zijn publiek kon vragen qua volume en sound. Mede dankzij hem konden we als het ware mee- en inspelen op het geluid en de atmosfeer. Zoals gezegd: nuchter als ik ben, ik stond me een partij te spacen! Het is wat overdreven misschien, het is zelfs gevaarlijk om te zeggen – toch durf ik te stellen dat dit, in deze hoedanigheid, misschien wel een van onze beste optredens was. Soms is het blijkbaar gewoon zo dat alles lijkt te kloppen. De mensen, de sfeer, de plek, de muziek. Het was een fantastische ervaring.

MANKES live – foto: Wolf Solent (twitter.com/wsolent)

Op de weg terug liepen we vol adrenaline met plezier nog ruim een half uur naar de metro. Geheel vrijwillig, want da’s ook zoiets fijns: het openbaar vervoer aldaar. Het rijdt altijd. En als er dan eens werkzaamheden zijn, dan nog is er een halte of station in de buurt. Steek die pluim maar in je pluizige berenreet, Berlijn. Een stad die stevig aan het vernieuwen is, overigens. Overal wordt gebouwd, vernieuwd en gerenoveerd. Het vormt een groot en schril contrast met het verval van de stad. Dan bedoel ik niet alleen achterstallig onderhoud, maar ook het sociale verval. Veel bedelaars, zwervers. Meestal jonge mensen nog. Het kapitalisme eist haar tol, zoveel is duidelijk. Het deed me denken aan het Rotterdam van jaren terug. Ook toen was de stad één grote bouwput (is het ooit anders geweest?). Ik weet het, ondanks dat de zwervers en bedelaars daar niet meer zo zichtbaar zijn, ze zijn er. Een probleem dat nooit echt is opgelost, het is slechts verschoven. Al kan ik me voorstellen dat het hier allemaal wel wat beter is geregeld. Althans, zo lijkt het. Wie ben ik om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. Ik leef met die mensen mee, zou ze stuk voor stuk willen helpen, redden. Ben nieuwsgierig naar hun verhaal. De werkelijkheid is dat ook ik steevast nee zeg tegen een rammelend bekertje met kleingeld. Tja. Ecce homo. De wereld draait door, tot zover, tot morgen. Lucky erin en over tot de waan van de dag. Zo ook hier.

Verder nog wat? Ja, we gingen twee dagen als een megatoerist door de stad. We zagen veel. Heel veel. De bekende highlights. Het was heet! Het was stoffig, het was plakken en zweten. We dronken koffie, aten behoorlijk goedkoop in prima café’s en restaurants. We reisden onze Oh Lieve Toeristen Wat Fijn Dat Jullie Er Zijn OV Kaart helemaal stuk, we liepen, we sjokten, we zeurden, we lachten. We hadden het naar ons zin. We willen er vast weer eens terug. Misschien volgend jaar al, als we (als het plan lukt) een tourtje gaan doen.
Oh, de open podia? Die hebben we gelaten voor wat ze waren. Te warm, teveel gedoe en andere dingen te doen. Te warm ook. Of had ik dat al gezegd?

Mocht je trouwens ergens in een glossy interview met een herenmodel van Versace slash Hugo Boss iets lezen over twee Nederlanders die hem toen en toen en daar en daar zo goed hebben geholpen om midden in de nacht de weg te vinden naar zijn volgende fotoshoot? Yep, in alle bescheidenheid: wij hebben die jongen in al zijn prachtigheid onze helpende hand geboden. Kon ons het rotten. We stonken naar zweet en knoflook. We waren stoned van de adrenaline. Probeer dan de puppy-ogen van de verdwaalde achttienjarige mooiboy (hij zit sinds zijn veertiende in het vak) maar te weerstaan. Ik zag mijn kans schoon en ondervroeg hem tijdens onze gezamenlijke reis streng doch rechtvaardig. Hij antwoordde braaf. Een schat was het. Nog zo lekker onwetend. En ik veel te blij met mijn armpjes over elkaar naast hem staan. Ik voelde me een dwerg en een gespierde spijker. Maar het gaf allemaal niets. Hij had mij – ons – nodig om te overleven in deze stad. Wat nou gelijkwaardigheid? Precies.

Berlijn dus. Alle beren op een rij. In polonaise. Met op het veld voor de Reichstag brandende burgers. De zon kent geen genade. Trabant is cult, de Muur kan het navertellen. Sociale armoede versus dikke Mercedeslogo’s en shoppingmalls in aanbouw. De stad is nog steeds verdeeld, heeft een veredelde gespleten persoonlijkheid. En toch… Wat een stad. Auf Wiedersehen.

hardcore promotie: jd meatyard t-shirt & MANKES tas

28 gedachten over “Berlijn #MANKES

  1. Nog nooit in Berlijn geweest, dus bedankt voor de sfeerproeverij 😉 Al kan ik me de Rotterdamse armoe nog wél herinneren.. Terwijl de grootste plannen werden uitgevoerd werd het opeens een stuk rustiger bij het station :’) Ook weer ‘ns naartoe gaan, de markthal bezichtigen enzo. Toch wat dichterbij 😛 6 uur in de trein.. Daar is het toch te warm voor ? 😉

    1. Rotterdam is zeker een bezoek waard. Het nieuwe station en dan naar het centrum toe – een ware metamorfose.
      En ja….de warmte namen we mee uit Berlijn. Gezellig zes uur in de overvolle trein met kapotte airco. Er zat een luchtje aan, zeg maar… 😉

  2. Wat een gaaf en mooi verhaal, .ik ben 1 keer in Berlijn, een bliksembezoekje op weg naar Polen, een paar uurtjes in de vroege morgen, ik was op de plek waar jij op de foto staat,vlakbij een monument dat er uitzag als een doolhof.maar wat hebben jullie ondanks de hitte en de benauwde luchtjes genoten, ik heb gesmuld van je verhaal.ook over die 18jarige knul en jullie optreden.

        1. Hm, maar…. Dan zit die duim nog waar de zon niet schijnt (wat best koel is, relatief dan). Dat is ook weer ongemakkelijk voor andere zaken… Het voordeel is dat ik dan wel standaard een duim omhoog heb. Niet dat iemand het ziet, maar weten is al genoeg. Meer dan genoeg zelfs!
          Waah, mijn hoofd overstroomt! Hahaha! :-))

          1. Hahaha ik lig hier op de bank bij te komen van mijn 30 graden zweet ritje op, ik was net afgekoeld kom jij met, waar haal je het weer vandaan opmerking? In iedergeval niet uit je duim! Of je moet zo lenig zijn dat je bij je koele plekje ? #ligthierechthelemaalineendeuk! :)))

    1. Mocht je ooit in een gekke bui zijn (dus nog gekker dan anders), stap in de trein, chill ‘m hard en bezoek de bar (verder ben ik overigens geen bartype, de uitzondering bevestigt de regel) 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s