Berging

Schrijven is een medicijn. Dat was een reactie van mij op Seafalove die hier gisteren op Eindkrak reageerde. Ik kwam het in de loop van de dag nog een keer tegen toen ik door mijn lieve notitieboekje bladerde. Ergens vorig jaar had ik dat licht ook al gezien. Net als tientallen keren daarvoor. Oh, en ik schreef het nog een keer, in een appje, terwijl ik op m’n witte stoel in de hoek van de kamer zat. Vooral dat laatste is belangrijk. Het is namelijk niet mijn stoel. Ik heb ‘m geconfisqueerd. De stoel woonde hier namelijk al lang voordat ik mijn intrek nam. Het is een gedoogstoel.

Schrijven. Meer waarheid dan dat is er niet. Ondanks dat ik mezelf er soms toe moet dwingen – na het schrijven voel ik me altijd beter. Op z’n minst tijdelijk. Voor iemand die zo ver mogelijk van allerlei andere middeltjes, pillen en Tsjernoplacebo’s blijft, is dat een dikke bonus.

Tussen al het zalvendschrijfgemijmer door moesten er ook gewoon wat huishoudelijke klusjes gebeuren. Boodschappen bijvoorbeeld. Enorm praktisch. Op de weg terug van de superbe markt, kon ik soms niet anders dan tussen de vallende bladeren doorkijken. Ik zag de stoep, het fietspad, een moeder met een slingerend kind naast haar. Ik zag ijzeren platen op het grasveld, een bouwplaats – er was een bouwvakker aan het lassen. Een mooi ambacht. Honderd jaar geleden kon ik dat ook. Niet zo ambachtelijk. Het was meer metaal op goed geluk aan elkaar smelten, maar ik haalde er tijdelijk voldoening uit.

Ik nam een bocht, stak de straat over, nog een bocht en zag ons huis. Twee hoog in een doodlopende straat. (Automatisch kijk ik altijd even naar boven.) In onze gedeelde berging stond alleen de fiets van de buurvrouw. Dan was ik dus toch nog eerder thuis dan jij. Jammer, maar niet heel erg. Je weet dat ik graag zelf en in alle rust de boodschappen opruim.

Nadat ik de boodschappen had opgeruimd, pakte ik mijn – ook al roze! – fysiobal en ging zitten. Laptop waar ie voor bedoeld is erbij en schrijven maar.

11 gedachtes over “Berging

  1. Schrijven maar, ja dat is goed, wist ik ook al vanuit mijn vroegste jeugd, toen men er nog niet over vertelde dat het een therapie kon zijn. men wist het nog niet, of men wilde het niet weten.Dat weet ik nou weer niet.maar….natuurlijk ik snap je, en dat weet jij nou weer wel!! Een goed verwoord schrijven is dit.

    1. Dank je 🙂
      Ik denk dat het van alle tijden is en ook bekend was. Alleen niet onder alle lagen iets waar even serieus naar werd gekeken. Logisch, sta je onderaan de ladder, dan is het overleven, meer niet.
      Het is geen wondermiddel (die bestaan niet) maar een prima hulpmiddel 😉

  2. Inderdaad een medicijn als je haha geen andere placebodingetjes te raden neemt 🙂 Tell me all about it! Ook al heb ik de afgelopen jaren ook geleerd er ”gewoon” over te praten, ook wel een handige manier 🙂 Ook al bespeur ik dat de diepere gevoelens beter op papier gezet mogen worden 🙂 Hip hoi voor de wordpress .. 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s