Verkleedpartij

In mijn vorige huis had ik de betonnen vloer grijs geverfd en er lagen twee kleden op. Donkergrijs. Verder was het huis een vrolijke boel, hoor, vrees niet. Met allerlei tierelantijnen, felblauw, kei-roze, oranje, hout, metaal, noem de hele bende maar op. Hier en daar een geinig accessoire, potjes, kandelaars, dingetjes, troepjes, stofnestjes in spé, ware het niet dat ik vrij dwangmatig poets. Natuurlijk ook de vele werkjes en tekeningen van mijn dochter her en der. Een strenge selectie overigens, want alles tentoonstellen was niet te doen. Het huis was nog kleiner dan waar ik nu woon, maar het was een prima huis. Eigenlijk maar twee minpunten: de benedenbuurman die af en toe vet flipte en de hele flat trakteerde op snoeiharde beats. En maar vijf minuten warm water per dag. Toch wende dat laatste sneller dan ik dacht. Aanpassen kan ik als de beste. Waarschijnlijk een combinatie van mijn grenzen niet aangeven en een stevig gevoel van onzichtbaar willen zijn, dat zou ook kunnen.

De allereerste nacht dat ik in dat huis sliep, wist ik niet wat me overkwam. Pompende bassen, geschreeuw en vuurwerk op het balkon onder mij. En dat om drie uur ’s nachts. Ik had het maar mooi getroffen. Een week later kwam de benedenbuur zich voorstellen en bood zijn excuses aan. Hij had van de huismeester gehoord dat ik net boven hem was komen wonen en aan de deur was geweest om verhaal te halen. Dat had ik de flatopzichter namelijk toegefluisterd de dag na de bewuste nacht. Inclusief holle slaapogen en brakke kop. Die man wist toen nog niet dat ik er aan de buitenkant altijd zo uitzie.

Hoe dan ook, de buurman belde aan op het moment dat mijn dochter voor het eerst bij mij sliep – blijkbaar een man met een patent op slechte timing. Ik in de stress natuurlijk. Ze sliep net en het viel allemaal al niet mee voor haar. Gelukkig is ze, als ze eenmaal slaapt en in tegenstelling tot haar vader, een hele vaste slaper.
Buurman bood uitgebreid zijn excuses aan, legde uit dat dingen ‘m soms teveel werden, liet gelijk zijn in- en uitgavenbriefje zien (geschreven door zijn zus), vertelde dat hij een week bij diezelfde zus had gezeten om tot zichzelf te komen. Hij vroeg zonder omwegen of ik misschien wifi had en zo ja, of hij er dan gebruik van kon maken. De dame die hier voor mij woonde, deelde ook haar draadloze netwerk met hem. Oh, en wat ik daar dan voor wilde hebben, voor de wifi. Kijk, en hij liet zijn kostenoverzichtje nog een keer zien, hij had eigenlijk geen geld, maar als ik zou zeggen welke chocola ik lekker vond, dan ging hij dat regelen, als dank. Een hemeltergend schattig gebaar en dat op zich vond ik al genoeg. Ik gaf hem het wachtwoord van mijn router op voorwaarde dat hij beloofde geen vage dingen uit te vreten met mijn internetverbinding.
Als een kind zo blij met z’n verse wifi, beloofde hij me dat plechtig. Hij beloofde me ook dat ik altijd aan kon bellen als hij weer teveel herrie maakte. Ik was een goede vent, dat zag ie wel. Nogmaals sorry. Hier had ik zijn nummer, gewoon bellen als ik last van hem had.
Hij ging weg nadat we elkaar een stevige burenknuffel gaven. Zo snel kunnen die dingen gaan. Mijn hart ging oprecht naar die jongen uit. Teveel verkeerde beslissingen in zijn leven, het gewoon niet beter weten, maar er zat geen kwaad bij, dat voelde ik op mijn klompen aan. Terwijl ik geeneens klompen heb, kun je nagaan.

Ik moet zeggen dat ons contact daarna beperkt bleef tot een appje als hij inderdaad iets te enthousiast bezig was met zijn dikke soundsystem. Hij liet me het monster en aanverwante familie een keer zien. Het hele huis één grote teringzooi, maar spullen! Blauw van de rook, dat ook. Overal lege blikjes bier. Genoeg reden om de relatie op veilige afstand te houden. Hij probeerde het wel, maar ik ben nu eenmaal geen bierdrinker, ik rook niet, ik blow niet en, nou ja, ik ben graag op mezelf. Oké, ik ben ook geen fan van pitbulls. Zelfs de onschuldige dame met staart en oren die me hier allerliefst aan zat te kwijlen.

Ik woon er nu alweer bijna drie niet meer. Maar een heel enkele keer krijg ik zomaar ineens een berichtje van ‘m. Of alles goed is met me. En ik vraag dan of alles goed is met hem. Dat is het dan. Met oud en nieuw krijg ik steevast een dronkemansbericht. Is meestal geen touw aan vast te knopen. Ik glimlach dan terwijl ik hem ook het beste wens.

Eh, ja, dit is trouwens een enorme omweg naar wat ik eigenlijk wilde vertellen. Die kleden namelijk. Dat waren van die hoogpolige. Niets voor mij normaal gesproken, maar wat is normaal? Praktische bezwaren, dat vooral. Het stofzuigen van die dingen duurde eeuwen. Alles gaat ertussen zitten en je krijgt het er bijna niet uit. Hoe ik ook probeerde en geloof me – ik probeerde. Ik ben een beetje een freak wat dat betreft. Ook wat een hoop andere dingen betreft, overigens.
Als ik ze gestofzuigd had, dan liep ik er zeker twee dagen het liefst omheen. Die hoogpoligheid hè? Dat alles zo mooi in dezelfde lijn staat, tegen de streek in. Noem je dat zo? Tegen de richting in? In ieder geval wilde ik het zo lang mogelijk zo houden. Bijna niet te doen. De bank stond namelijk op één van die kleden. Probeer dan maar met je bord eten en je beker hete thee het kleed niet te betreden. Het heeft me wat half verbrande vingers gekost, maar het was het waard.

De kleden zijn meeverhuisd. Ze hebben hier bijna drie jaar op de grond gelegen. Mijn vriendin werd er gek van. Niet van die kleden, maar mijn hoogpolige neurose. En terecht hoor. Ik spoor niet. Ik zei het al vaker. Ik weet het dus, ben me geheel bewust van mijn mafketelarij. Maar ja. Zo ben ik. Volslagen maatschappij-ongeschikt. Het zij zo.
Groot was dan ook de opluchting toen ik de kleden van de week met pijn in mijn hart de deur wees. Stukgestofzuigd, ik zweer je. Na bijna vier jaar gaven ze de geest. Eerlijk gezegd ben ik ook een beetje opgelucht. Ik had ze lief, maar vervloekte ze ook. Ze hebben me heel wat nodeloze uren frustratie gekost. Mijn plechtige belofte is dan ook dat ik nooit meer kies voor hoogpolig. Vanaf nu alleen nog laagdrempelig.

15 gedachten over “Verkleedpartij

  1. Ik heb genoten van dit verhaal,een verhaal met een omweg, zo je ook probeerde als je de kleden had gezogen…..ha ha zo heb ik alsnog je onderbuum van toen een beetje leren kennen.Ja je hebt van die type’s ( of hoort hier geen komma in?)de titel vind ik ook goed gevonden,zoals meestal trouwens, ik wens je een goed weekend toe, morgen is er weer een liederlijk, maar dat is te hoog gegrepen,meestal tenminste,voor mij, maar je Pa is er gek op.doeg doeg

  2. Wat is het toch heerlijk als je aan je second bakkie koffie zit en bigsmilend en weer verbazendwekkend hoe je je verhaal schrijft (te leuk) big smiled wakker wordt 🙂 En ik beken, ik heb een laag drempelig tapijtje en dan nog zou het zo fijn zijn dat de mooie stofzuigstrepen die bewijzen dat hij weer schoon is blijvend zijn :/

    1. Haha! Is herkenbaar: het zijn de stofzuigstrepen die het doen 😉
      Doet me weet goed te weten dat je vrolijk wakker wordt met een fijne bak koffie. Hoog tijd voor mijn cafeïneshot, trouwens! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s