In rook opgaan

Je zat aan tafel achter een bos tulpen te roken. Ik schrok me kapot! Roken? Jij? Ik zei dan ook dat ik het belachelijk vond, maar jij haalde je schouders op en zei dat het wel eens een keer tijd werd. Gewoon roken. Juist nu. Je voelde je ongelooflijk rot, dus een beter moment om te beginnen was er niet. Ik zei dat het ook wel logisch was, dat ik het begreep, maar dat roken je nooit een beter gevoel kon geven. Jij haalde je schouders op en nam nog een flinke haal, liet de rook  met je mond half open even dwarrelen en blies het vervolgens hard uit. De hele kamer stond blauw.

Op de grond lagen mijn cassettebandjes. Geen idee hoe die daar terecht waren gekomen. Maakte me ook niet uit. Ik was allang blij mijn tapejes weer eens te zien, op te pakken, vast te houden. Alles was nog precies zoals ik het me herinnerde. De doosjes met genummerde inlays. Ik wist uit mijn hoofd welke opname op welk bandje stond. Mijn hele puberteit gemagnetiseerd. Wat was ik blij dat ik al die bandjes nog had. Nu alleen nog een cassettedeck zien te vinden en ruim veertig jaar geschiedenis zou weer tot leven komen.
Dat roken van jou interesseerde me allang niet meer.

15 gedachtes over “In rook opgaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s