Haaften

We moesten er weer eens een dagje uit, vonden we. Sterker, dat vonden we al een paar weken. Afgelopen zaterdag hadden we een mooie stok achter de deur (note to self: eerst weghalen, anders kom je nog niet weg) namelijk een bezoekje aan vriend Peter in Haaften. Haaften? Ja, Haaften. Nooit van gehoord. Blijkt dus in de buurt van Zaltbommel en Geldermalsen te liggen. Die jongen heeft daar een bijzonder lief en mooi huisje. Oud ook. ’s Avonds, toen we na een dagje mist en miezer snuiven een bescheiden rondleiding door zijn huis kregen, konden we niet ontkennen een toefje jaloers te zijn op zo’n pittoresk onderkomen. Het is hem van harte gegund, trouwens.

Omdat we dus toch die kant op zouden gaan, besloten we er maar een dagje van te maken. Eerst naar Zaltbommel en als dat niets zou zijn, dan konden we nog naar Geldermalsen. Als dat ook tegen zou vallen, dan was de dag al zowat voorbij en konden we zonder al te veel gedoe door naar Haaften. Haaften? Ja, Haaften. Nooit van gehoord? Onzin, ik heb het er hierboven toch over? Beetje opletten, oké?

We begonnen in Zaltbommel. Grijs en nat. Kunnen ze daar ook niets aan doen. Het weer doet pas echt wat het wil. De enorme kerk daar bezichtigd. Geloven doen we allebei niet, maar oude, imposante kerken zijn nu eenmaal schier onweerstaanbaar. Zo ook deze. We besloten ons rondje over de vloer die bestaat uit eeuwenoude graven en langs fresco’s die tevoorschijn zijn gekomen tijdens een opknapbeurt met een gesprek met de twee vrijwilligers daar. De uiteindelijke conclusie van het aangename onderhoud: kinderen uit alle windstreken kun je zo op een vakantiestrand zetten en ze gaan spelen. Spelen is een universele taal. Daar zouden volwassenen een voorbeeld aan kunnen nemen. Goed, een simpele oplossing voor alle wereldproblematiek misschien, maar een beetje naïef filosoferen kan nooit kwaad.

foto: Selma Peelen (via Twitter)

Net voor het zingen liepen we de kerk uit richting de dijk. Langs de Waal kwamen we Jip en Janneke nog tegen. Met Takkie. Niet echt natuurlijk. Een beeld. Fiep Westendorp is de Bekende Zaltbommelse die komende vrijdag 100 jaar zou zijn geworden, dus vandaar dat haar creaties een mooi plekje hebben verdiend. Dat is niet alles. In Zaltbommel is ook een plein naar vernoemd. Ik denk niet dat mij dat ooit zal lukken, dus respect, weet je. Daarna een kort blokje over de kleine markt, thee in een geinig tentje waar we in een vlaag van wereldverbetering een Uitgestelde Koffie bij onze bestelling afrekenden. Het kleine gebaar, weet u wel.

Met klotsende theebuikjes zetten we vervolgens flink de pas in om de trein naar Geldermalsen te halen. Nou, op de seconde. Bofkonten zijn we toch! Geldermalsen blij gemaakt met ons economisch aandeel door er – na een wandeling die het midden hield tussen de weg kwijt zijn en wandelen zonder pretenties inclusief huwelijks gekibbel in de trant van ‘kijk dan even op Google Maps!?’ ‘Nee, waarom? Ik weet gewoon dat we daarheen moeten, ik heb net al gekeken, jemig! Waarom geloof je me nou nóóit eens gewoon!?’ (en dan heel hard zuchten en een wegwerpgebaar maken) – een bescheiden diner te nuttigen.

En toen, ja toen gingen we dan eindelijk door naar Haaften. Haaften? Ja, Haaften. Sjongejonge zeg. Simpel zat: dezelfde wandeling (maar nu in volledige rust) terug, een kwartiertje wachten (wegtochten bij een natte, koude bushalte) en een kwartiertje met de bus. Er in de bus achter komen dat we dus tóch gewoon op hadden kunnen stappen aan de overkant van het restaurant waar we een kleine drie kwartier daarvoor nog hadden gezeten. Met smartphone in de hand de bushaltes afvinken (hoorde jij wat ze zei? Nee, ik verstond het niet, riep ze iets om dan? Laat maar, ik vraag het wel gewoon even). Uiteindelijk uitstappen op eigen initiatief (gewoon zelf op het stopknopje drukken – wij zijn zelfstandige en geheel onafhankelijke stadsmensen, ja?). Dan nog ongeveer vijf minuten lopen en zomaar in één keer het sprookjeshuisje van Peter gevonden. Geen bel, dus dan maar kloppen. Niets. De telefoon bood uitkomst. Aan de zijkant van het huisje gaat een deur open. Voordeur zit dus aan de zijkant. Zo’n huisje. Lief toch? Het was een warm weerzien. En dat in Haaften. Haaften? Ja, Haaften.

foto: ego echo ‘Zwemmen levensgevaarlijk’ (de Waal, Zaltbommel)

13 gedachtes over “Haaften

  1. Nou ik ben de uitzondering op de regel, had vroeger een juf die daar ooit had gewoond, maar meer weet ik er niet van hahah mooi verhaal, mooi avontuur, zo zie en beleef je nog eens wat….wat fijn dat je peter ook weer eens hebt ontmoet, de terugreis goed gegaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s