Het laatste woord

​We hadden ruzie en jij zei doei en ik zei succes. Dat sloeg nergens op. Ik luisterde of je nog terug zou komen, maar het duurde te lang. Je was naar benden gegaan om je fiets te pakken; je was ook al laat. Ik liep naar de bank en ging op de leuning staan om zo beter door de kier van het plakplastic op het raam naar de straat te kunnen kijken. Ik zag in de weerspiegeling van het portiek aan de overkant dat je naar buiten kwam. Je fietste de straat uit en keek niet om, niet omhoog. Toch zwaaide ik naar je. Ik overwoog je te bellen. Je zou het niet horen omdat je telefoon onderin je tas ligt en waarschijnlijk ook op stil zou staan. Ik zou je voicemail inspreken en zeggen dat ik niet wilde dat succes het laatste woord zou zijn dat je van me had gehoord.

10 gedachten over “Het laatste woord

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s