Bevalligheid

Kerstshoppen are go. Niet veel bijzonders. Een paar cadeautjes en alvast wat boodschappen. Geen gekkigheid verder. Daarbij, we zijn grotendeels van huis rond die tijd, dus waar maak ik me druk om? Precies. Nooit doen, druk maken. Laat dat aan de drukker over. Welja.

Onderweg opvallend veel kinderwagens met jonge moeders erachter. Maar goed ook, je wil ze er niet voor hebben. Dat geeft rommel. Ik vang flarden van enerverende gesprekken op. Over hoe er echt een maand lang niet meer gesport kon worden na de eerste bevalling. En dan die hele orale fase. Is die van jou al zindelijk? Ja, nou, wij trainen wel, maar ze wil nog niet echt, hoor. Er wordt gelachen. Veel nou hè, meid? hoor ik ook. Een aaneenschakeling van herkenning natuurlijk. Tenminste, zo natuurlijk als in vanzelfsprekend is dat helemaal niet. Niet voor mij. Ik heb geen idee. Ik ben nooit bevallen en dat bevalt me prima. Het lijkt me een hel. Nu heb ik dat al gauw, hoor, dat ik dingen een hel vind. Als ik die blije dames alleen al in geuren en kleuren hoor praten over keizersnee, extra bloedzakken, infuus en moederkoek, dan ga ik al zowat van mijn graatje. Het is maar goed dat ik een jongetje ben.

Daarom verbaasde ik mezelf zo’n twaalf jaar geleden dat ik van begin tot eind bij de geboorte van mijn dochter was. Ik heb er met mijn neus bovenop gestaan en zelfs de navelstreng doorgeknipt. Direct nadat de extreme adrenaline rush uitgewerkt was, was het ook direct weer gedaan met mijn koelbloedigheid.

Al met al kan ik me heus wel een beetje voorstellen wat die vrouwen hebben meegemaakt. Oké, nee, ik kan het me nog steeds niet voorstellen – een beeld vormen dan. Laten we het daar op houden. Punt is dat die gespreksflarden me toch ineens in een teletijdmachine hebben geflikkerd. En wat ben ik blij dat de baby van toen inmiddels een geheel gezond zelfstandig functionerende puber is. Voor zover je een opstandige twaalfjarige zo kunt noemen dan, vooruit. Totaal debiel zijn ze. Maar ja, ze kunnen er niets aan doen. Een lijf vol gestoorde hormonen die op één of andere manier vaste vorm proberen te vinden. Ga er maar aan staan.

Dus nou ja, dat. Verder kan ik er niks mee, met die veel te blije moeders en hun baby- en kinderpraat. Hoogste tijd om me weer te focussen op het lijstje met boodschappen. Je moet nu eenmaal je prioriteiten stellen in de waan van het bestaan.

17 gedachtes over “Bevalligheid

  1. Oke… ik ga er nu op mijn gemak voor zitten en doe uitgebreid verslag hoe mijn bevallingen zijn gegaan…..haha ha nee hoor ,dat ga ik natuurlijk niet doen…maar een klein beetje voorstelling heb je er wel van toch ?? Jij was er bi,j grinnik, je wilde je verjaardag niet missen, dus daar was je dan hahah Eerlijk gezegd heb ik ook nooit veel zin om al die verhalen aan te horen,sommige dingen zijn zo persoonlijk,zo intens persoonlijk beleefd, alhoewel men tegenwoordig erg open is over van alles en nog wat.Ik kom uit een andere tijd vanzelf. Pas geleden riep er een meisje van een jaar 13 door het winkelcentrum heen naar een andere van die leeftijd welke tampons zij gebruikt. Dat vond ik wel wat ver gaan, maar ja, als 71 jarige ben je oubollig denk ik.Maar ook ik ga nu terug naar de boodschappen die ik moet hebben dus….. zeg ik alleen nog, je verhaal is weer mooi en ja..daar kan ik me dus wel levendig van alles bij voorstellen.

    1. Yep, ik was erbij inderdaad, nu je het zegt 😉
      De openheid heeft voordelen, iets minder schaamte om doodnormale dingen als tampons etc. is wel prettig. Maar de openheid als in dat alles zowat letterlijk open en bloot moet, dat zou wel een toefje minder mogen. Scheelt ook een hoop verkoudheden 🙂
      Fijne dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s