Ammehoela

Soms heb ik niets meer te zeggen, maar staan mijn gedachten allesbehalve stil. Soms weet ik niets anders te doen, dan te zwijgen, mijn schouders op te halen, te zuchten en weer door te gaan met waar ik dacht dat ik mee bezig was. Ik heb geen plan, geen routeplanner, geen doel, en zelfs geen richting. Nooit gehad ook. Wat ik doe is hier en nu, meebewegen. Nee, niet het hier en nu als in zo lekker gefocust zijn. Met mijn volle aandacht erbij (waarbij?) zijn. Gewoon. Ik dwarrel wat rond en merk wel waar ik neerkom. En dan maar wachten tot ik verga. Misschien is dat het wel. Een wachtkamer. Wachten tot het over is. Veel meer dan dat is er niet.

Nou, gezellige boel. Toch is het helemaal niet zo deprimerend. Sterker: het stelt in zekere zin gerust. Als kind kon ik het totaal niet overzien. En ook als volwassene, wat dat ook mag zijn: volwassen, kon ik er mijn vinger niet opleggen. Dat gevoel van leegte, de on- en waanzin die ik zie, hoor, ruik , proef en voel. Een leegte waarvan ik dacht dat ik die moest vullen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op. Maar ja, ik werd er heel onrustig van.
Tja. Ik praat wel heel stoer in de verleden tijd. De tijd die ik leed. Maar wat ik ook schrijf: ik weet helemaal niets. Ben nergens echt van overtuigd, behalve dat het een keer ophoudt. Misschien trek ik zelf de stekker er op een mooie dag een keer uit. Misschien zit ik de rit wel uit tot het moment dat de brandstof op is. Geen idee. Het heeft ook geen zin om (het) te weten. Ook zo prettig.

Dus zo zit ik op de bank vaak wat voor me uit te staren in het niets. Te wachten. Om op zeker moment weer op te staan en wat te gaan doen. Althans, als je wil volhouden dat voor me uit staren nietsdoen is. Maar zo is het niet. Ik heb het er hartstikke druk mee.

12 gedachten over “Ammehoela

  1. Inderdaad, niet echt vrolijk, maar wat je ook zegt, ook niet zo deprimerend, we doen het er mee,mensen die jou kennen weten eigenlijk wel hoe je in elkaar steekt, tenminste dat denk ik te weten.
    Hobbel maar “gewoon”mee. Dan kom je er ook wel.Sterkte met het peinzen en voor je uit staren…ja daar kun je het druk mee hebben.Ik weet het!!

  2. #ikdoemetjemee Voor de momenten dat het mij lukt, moet zeggen de laatste tijd steeds beter.. Lekker zijn en wel zie wat er komt, controle loslaten, en deze rust voelen. Jup! Vooral in je hoofd zeg maar… Waar zou je je druk om maken als het altijd anders uitpakt dan dat je bedacht hebt… Niet deprimerend, noppe! Maar heel vaak een gelukzalig gevoel! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s