Jannenliefde

Afgelopen maandagavond heb ik sinds lange tijd de Jannen van J3 – mijn grote radiovrienden – weer eens getrakteerd op een bezoekje in de studio. Een heel grote verrassing was het niet voor ze, want de hele uitzending stond in het teken van mijn zondagse uitspatting alhier: #liederlijk. Alweer de derde keer dat ze hun zendtijd als het ware aan mij schenken. En ik hoef daar dus verder helemaal niets voor te doen. Ja, oké, iedere zondag een vers liedje woord voor woord vertalen, wat dan weer geraden kan worden door een illuster edoch trouw gezelschap (maar iedereen mag meedoen!).

Samen met de eerste Jan ben ik het programma jaren geleden begonnen. Toen ook nog met een tweede Jan erbij. Neem daar de letter van mijn voornaam bij en je krijgt de beste knipoog cq. middelvinger naar K3 en later de 3 J’s.
J3 dus. Alles wat gruss gottie verboden heeft en meer. Alternatieve radio in de meest ruime en vooral letterlijke zin van het woord. Van smartlap tot keiharde punk, van onderbroekenlol (dat toch ook en vooral) tot serieuzere zaken. Met een vleugje actualiteit. Niet teveel, want daar zijn weer andere programma’s voor. Die wil je als radiodinosaurus niet in de weg lopen. Geloof me, het bestuur van de lokale omroep heeft al menigmaal voorzichtig geprobeerd om de rauwe randjes van de onorthodoxe opener van de maandagavond te schaven. Ik ben ervan overtuigd dat ze J3 liever kwijt dan rijk zijn. En toch, pas als dat zo zou zijn, weten ze wat ze missen: twee mannen, laten we ze oudere jongere noemen of desnoods jongere oudere, die met veel liefde die twee uurtjes radio maken. Week in, week uit. Die liefde, daar kom ik zo op terug.

Toen ik half mei 2009 wegens tijdgebrek voor de tweede keer in het bestaan van J3 moest stoppen, heeft een hele nieuwe Jan mijn presentatieplek overgenomen, en hoe! Spitsvondige bruggetjes zijn eerder regel dan uitzondering tijdens zijn aankondigen. Tel daar de af en toe – voor de buitenstaanders dan toch – kant noch wal rakende droge opmerkingen en zelf in elkaar geknutselde jingles van technicus Jan bij op en je krijgt onnavolgbare hilariteit op een dienblaadje. At your servies, zoals zij het zelf zouden zeggen (vermoed ik).

Afgelopen maandag was het niet anders. En toen ik zelf ook nog heel even achter de microfoon kroop en samen met de Jannen het luchtruim vervuilde, werd het er ook al niet minder op. Het zij zo. Te flauw, ze weten het als geen ander, maar ook te leuk als je er middenin zit. En er is veel meer dan dat, want met alleen lolbroekerij hadden de Jannen het niet alweer bijna acht jaar samen gerooid. Hier is sprake van een bijzonder radiokoppel.

Ze stellen iedere week allebei het programma samen, netjes en eerlijk verdeeld. Muziek van cd, MP3, maar zeker ook vinyl. Het echte werk. Geen computergestuurde gladheid. Ze zijn er wars van. Maar los daarvan is er de chemie tussen die twee. Afgelopen maandag zag ik het weer, net alsof ze nog maar net een half jaartje vol elan bezig zijn. En dat kan alleen maar als je elkaar heel graag mag – je zou het bijna liefde noemen. Misschien is dat het ook wel gewoon. En het is niet eens alleen die vonk, maar ook de taakverdeling buiten de muziek om.
Om de week brengt dan de één en dan de ander verse koeken mee. Geen lullige kaakjes, nee: echte koeken, een halve maaltijd zowat. Ze weten inmiddels precies van elkaar wat ze graag bij hun bakkie pleur hebben. Dat raad je de koekoek, zou je denken, maar nee. Elke week opnieuw genieten ze er met smaak van; van sleur is geen sprake, dat is duidelijk. Het is hét moment, zo rond de klok van vijf voor half acht, tijdens het eerste kopje koffie (dat ’s ochtends al is klaargezet door Dinie, de vrouw van de eerste Jan. Zij hebben namelijk ook samen een ochtendprogramma van drie uur. Echt vervelen is er voor die twee niet bij).

Na de eerste ronde wast Jan de Tweede (strikt genomen De Derde) de koffiekopjes af voor de tweede ronde. Jawel, de kopjes zijn weer fris bij het tweede kopje koffie. Daarna wast hij opnieuw de boel af en maakt het aanrecht kraakschoon. En droog. Ook dat nog. De koffiepot wordt netjes omgespoeld en het filterzakje met drab gaat direct de prullenbak in. Ik herken het van toen ik nog achter de microfoon zat. Wat dat betreft had Jan de Eerste ook geen betere opvolger voor mij kunnen wensen. Het is een mooi stel. Of had ik dat al gezegd?

Weet je, misschien zegt een foto wel meer dan alles wat ik hierboven schreef. En nee, geen foto van de heren. Maar wel een foto van de speellijst van afgelopen maandag. Als je ziet met hoeveel zorg – of toch ook weer: liefde – die handgeschreven lijst (let ook op het gebruik van kleur!) is samengesteld, dan zou je de Jannen toch in een doosje willen doen?

Ik hoop dan ook van harte dat ze nog heel veel jaren de luisteraars mogen verrassen, misschien zelfs een ongemakkelijk gevoel geven, maar toch vooral hun onvoorwaardelijk enthousiasme en uitstekende muziekkeuze mogen laten horen. Hup Jannen, hup!

14 gedachten over “Jannenliefde

  1. Heet dit dan “Ontroering in mijn ziel? ” vast wel, wat een bijzonder mooi en leuk geschreven verhaal, ik zeg dit niet omdat jij en de mannen mij erg bekend zijn, maar echt uit de grond van mijn hart.. Dank je wel.Ik hoop ook, met jou mee ,dat ze het nog lang vol zullen houden.Dan blijf ik met liefde die koffiepot klaar zetten…O Zo!!!!!!

  2. JV
    Wat een mooi verhaal over J3,ik ben er een beetje ontroerd van.
    Ik spreek dan waarschijnlijk ook namens de andere J3.
    De andere J3 was vandaag vrij,misschien zal hij morgen nog reageren.( hij is in ieder geval ingelicht)
    Vriendelijke groet van J3.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s