Blokkers in bèta

Kom, we gaan nog heel even terug naar afgelopen zondag. Het was namelijk zo’n dag waarop er allerlei moois gebeurde.
Het begon al heel vroeg in de middag, toen mijn geliefde Sparta al binnen een minuut op voorsprong kwam tegen Dordrecht Noord. Of Reserve België, zo je wilt. Badkuipbewoners, ook goed. Het Zooitje uit Zuid, whatever. Als het F-woord maar een naam heeft. Wat wel duidelijk moet zijn, is dat het niet de grote broer uit Rotterdam is. Voor zover ik weet is er geen enkele bloedlijn, dus het moet eens klaar zijn met die familiaire onzin. Er is sowieso maar één club in Rotterdam en dat is Sparta. Maar dat zal geen verrassing meer zijn na al dat gekrakeel hierboven.
Kort en goed: het schier onmogelijke bleek na bijna twee uur hartverzakken mogelijk: er werd nog gewonnen ook. Feest, ik zeg je. Zat ik daar in m’n eentje op bed te juichen. Je had me moeten zien. Als een kind zo blij. Gelijk mijn vader gebeld. Zoiets vier je niet alleen. Appjes van hier en ginder, dat ook. Iedereen blij. Nou ja, bijna iedereen, maar die waren wel in staat tot feliciteren. En dat is lief. Ik krijg dat in andersomgevallen namelijk niet voor elkaar, zo kinderachtig ben ik dan ook wel weer. Ik ken mezelf, heus. Joh, wees blij dat ik me heel erg druk kan maken om zoiets pietluttigs als een potje ballen. Precies.

Later die dag, eind van de middag, de auto van onze MANKES-supporter Anja opgehaald, vrouwlief kwam in de tussentijd thuis van het werk, spullen ingeladen en direct op pad richting Utrecht, waar we op het podium van Writersblock in theater Zuilen onze kunsten mochten vertonen. Pas ons tweede optreden met Peter, maar het voelt alsof we nooit anders dan met z’n drieën speelden. Dat is bijzonder, ondanks dat Peter en ik al jaren samen muziek maakten; MANKES is toch iets andere koek. Doet ie goed, die jongen.

Iemand die het ook goed doet is Menno. Die kerel is in staat om overal waar hij komt van alles te organiseren. Soms met kunst- en vliegwerk, maar altijd met volle overtuiging – hier moet wat gebeuren en wel nu. Dat is Menno. Een Rotterdammer in Utrecht, geen gelul, maar doen.

Het optreden ging fijn. Het publiek gaf ons alle aandacht, net zoals zij ook de andere podiumbeklimmers (dichters, improvisatie en nog meer muziek) alle ruimte en rust gaven. De reacties waren mooi, lief en vooral weer voer om te blijven doen wat doen. Reken maar dat de adrenaline nog tot diep in de nacht door mijn lichaam gierde. De volgende dag voelt dan altijd als een kater met een dikke grijns en rode oogjes. Het is gewoon pure drugs, optreden. Verslavend, nu al jaren lang. Om dan maar op z’n Spartaans te eindigen: en jaren nog hierna.

6 gedachtes over “Blokkers in bèta

  1. Wat een geweldig verhaal, word ik op de vroege morgen ook vrolijk van……een geweldig dag heb jij/jullie gehad, dank voor het delen en ga zo door….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s