Gevleugeld

Vanuit de onverlichte badkamer zie ik haar steeds weer om de hoek kijken, terwijl hij haar voorzichtig in haar hals kust. Al weet ik dat niet eens zeker. Hij zoekt haar hals met zijn ogen gesloten. Het lijkt alsof hij haar wil kussen, maar het is niet te zien. Misschien wil hij alleen haar geur, die ongetwijfeld zachte, aangename lichaamsgeur die alleen haar geur is, ruiken.
En zij kijkt weg, om. Naar mij. Tenminste, wanneer ik daar zit waar ik haar precies kan zien. Ze kijkt droevig, bedenkelijk. Alsof ze niet weet of dit wel is wat ze wil. Soms lijkt het wel of ze mij vraagt haar een antwoord te geven. Maar ik weet het ook niet, ik heb geen antwoorden. En heel eerlijk gezegd; ik zie haar wel, maar ik heb er gewoon niet altijd zin in. Haar staren, haar vragen, haar niet weten, haar hulpeloosheid, haar droefheid. Soms, soms heb ik meer dan genoeg aan mezelf. Mijn eigen vragen die nooit antwoord krijgen. Dan hoop ik dat ze het maar zo laat en dat ze hem haar laat kussen, zachtjes in haar hals. Hij bedoelt het goed, denk ik. Wat zouden die vlinders daar anders nog te zoeken hebben?

6 gedachten over “Gevleugeld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s