Tintelmoes

Hier verderop staat een eindeloze rij mensen met roze petjes op, versleten ovenwanten aan en op sokken met streepjescodes. Ze wachten tot het ijs smelt en de zomerzon hun harten verwarmt. Een hele winter lang probeerden ze hun kamerplanten in leven te houden. Gaven ze netjes twee keer per week water uit het groene gietertje, de enige kleur die daarbij past. En toch gingen keer op keer de planten dood, vensterbanken vol overleden blad en vliegjes op het raam  – alsof de herfst nooit echt voorbij zou gaan.

Een eindeloze rij mensen met badjassen aan en vingerhoedjes op hun gebroken neus. Als je heel stil bent kun je ze horen mompelen; sommigen kennen de woorden niet, die fluiten zo zachtjes mogelijk een onbeduidend melodietje voor zich uit. Alleen wanneer je engelengeduld hebt en heel goed kijkt, dan zie je er een aantal ongedurig aan hun oorlellen friemelen, aan hun zwembroek staan te plukken. Lentekriebels. Die vervloekte jeuk is niet te harden, mevrouw, meneer. Hopelijk bieden zalvende woorden en gesmeerde boterhammen verlichting in deze donkere tijden voor het slapen gaan.

4 gedachten over “Tintelmoes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s