Voorgerecht

Hij poseert perfect, zowel met gitaar als stem. En wat ie doet, klinkt precies zoals al die andere ontelbare jongens met een gitaar doen. Zijn teksten gaan over alle hemeltergende clichés van zoute tranen, zielverwanten en het eeuwig wachten op en smachten naar haar, de zwoele en ook hete nacht met die ene ware liefde, samen de dag zien aanbreken en dan de trein die onverbiddelijk gehaald moet worden.

Hier staat ie cool, meeslepend en onbereikbaar dromerig te zijn compleet met pluizig snorretje, halflang krullend haar, zijn jasje en zijn spijkerbroek met scheur. Zijn doosje mondharmonica’s (voor ieder liedje een andere), getormenteerde uithalen en dan – oh god laat het ook vanavond gebeuren – de vurig gewenste schorheid bereiken.

Hij speelt het kapotgaan met verve, maar overtuigt geen moment. Na zeven liedjes van hetzelfde vraagt hij met zijn arrogante gladde praatjesmakersstem of we het een beetje kunnen waarderen. En hij wil ook alvast een warm applaus voor de hoofdact – dan doet hij zelf nu nog twee liedjes. Oh, waarvan er eentje een cover is, want misschien hadden we het niet door, maar hij schrijft al zijn liedjes zelf.
Achterin het zaaltje roept iemand dat hij best nog veel langer door mag gaan, wat hem betreft. Hij meent het nog ook. Nog geen tel later valt deze man dood neer. Ik blaas tevreden de rook van de loop, desondanks zet de slappe lul met gitaar gewoon zijn volgende kutnummer in.

Na jaren lijden komt dan eindelijk de hoofdact. Die maakt alles binnen twee noten goed.

8 gedachtes over “Voorgerecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s