Kadoink-het-zelf

Drie van de vier laden van ons ladekastje – oké, van één van onze ladekastjes, want we stikken van de ladekastjes! – hadden er van het begin af aan moeite mee: opengaan. Ja, ze gingen wel open, maar met een kadoink. En niet alleen dat, het was kadoink met een moment van leven tussen hoop en vrees, want af en toe was de kadoink ook gelijk einde verhaal: kadoink, ik ga niet open. Ja, kadoink maar, maar ik ga dus niet open. Dikke doei.

Dus ja, dan ga je na een klein jaar kadoink wel open of kadoink niet open toch nadenken. Eigenlijk wist ik al vrij snel wat er mis was. Schroefjes. Ze zaten scheef. Allemaal aan de rechterkant en dan de achterste rij. Toegegeven, bij het in elkaar zetten merkte ik al dat de voorgeboorde gaten voor scheefdraai zorgden. En heel handig ben ik verder niet, dus ik blij met die prefab-gaten en verder maar afwachten wanneer het echt niet meer gaat.

Nou, vandaag ging het echt niet meer. Kadoink hier en kadoink daar. Zo vast als een huis. Dacht ik. Totdat de femme fatale des huizes haar poezelige handjes even liet wapperen: verdomd, lade open!
Toen was er geen excuus meer. Er moest subiet ingegrepen worden. Dus met een licht remspoor van zweet in den onderbroucke ga ik aan de slag. Schroevendraaier, bak met schroeven (want als niet-klusser ben ik verdraaid handig in het sparen van tweedehands materialen, ijzerwaren en tierelantering, gelooft u mij maar!) en dan maar zoeken in de gesorteerde vakjes. Alle schroefjes precies te lang. Of te dik. Of te dun. Bíjna allemaal, want met heel veel geduld en gerommel in die bak, weet ik toch zeker vier schroefjes op te vissen die de one job zouden klaren.

Nee dus. Althans, niet zonder slag of stoot. Letterlijk, want ik lag op een gegeven moment lekker te timmeren met een veel te lichte hamer en dan ook nog met de dunne kant. Ik weet heus wel dat je juist niet op die manier moet meppen, maar het kon gewoon niet anders, hallo, in een moment van uiterste nood leek het mij gewoon het beste om die vermaledijde schroeven dan maar rècht te tìmmeren! Was geen puik plan, ook dat geef ik toe. En dan ondertussen lekker mijn knietjes en ellebogen stoten. Mijn uitmuntende motoriek krijg ik er altijd gratis bij. Bofkont.

Uiteindelijk is het gelukt om die vervloekte scheefschroeven eruit te krijgen en te vervangen door mijn eigen gekoesterde afvallige schroefjes. Ja, en in zelf gefretboorde gaatjes. Looft den heer en prijst uw zus! De lades glijden als een zonnetje, zoeven als een Intercity Direct (als ie rijdt) en gingen nog nooit zo geluidloos open en weer dicht. Geen kadoink, maar een zacht tevreden gerommel van hardrubberen wieltjes in een bedje van metaal en dat dan gezekerd in onbehandeld hout. Ik pak er even een doosje tissues bij.