Snoepwinkel #liederlijk

Vandaag een zoet liedje. ZO zoet dat je tanden er spontaan zeer van gaan doen. Toch zat er wel degelijk een scherp randje aan, destijds. Althans, dat wilden wij maar wat graag geloven. Want het was punk, toch? Of misschien precies niet wat punk zou moeten zijn. Commercieel uitgebuit, dat dan. Slim, in zekere zin. Beschamend als je het vanuit een ander perspectief bekijkt. Laten we ‘m Malcolm noemen; de personificatie van een zakenman met een veiligheidsspeld. Gelukkig worden kleine meisjes groot.


Ik weet een gozer wie is ruig maar zoet
Hij is zo fijn, hij kan niet zijn slaan
Hij heeft krijgt alles dat ik verlang
Zet de zomer zon op vuur

Ik wil snoep, ik wil snoep

Ga te zien hem wanneer de zon gaat beneden
Er niet nee fijnere jongen in stad
Jij bent mij gozer, gewoon wat de dokter bestelde
Zo zoet, jij maakt mijn mond water

Ik wil snoep, ik wil snoep

Snoep op het strand, daar is niets beter
Maar als snoep, wanneer het is gedraaid in een zweter
Sommige dag snel ik zal maken jou mijn
Dan ik zal hebben snoep al de tijd

Ik wil snoep, ik wil snoep
Ik wil snoep, ik wil snoep


Even denken, vorige week, wie was toen ook alweer… Oh ja! Mac! Wow, ja, totaal onverwacht. Maar toch: hij kwam mooi op tijd met het juiste antwoord: Eurythmics – Love Is A Stranger, nogmaals gefeliciteerd, Mac 😉