Kruimeldief

In zijn tas zit een plastic zak met daarin een olijfbrood. Hij scheurt er een stuk af en plukt daar dan steeds een kleiner stukje van af en stopt het in zijn mond. Op zijn borst en buik verzamelen zich steeds meer kruimels. Witte kruimels op een zwart shirt met lange mouwen. Een weerspiegeling van het heelal, gewoon hier voor me.
Na iedere hapt likt hij zijn vingers af en strijkt ermee door zijn haar, waarbij hij de uiteinden steeds heel kort tussen duim en wijsvinger draait.

Ondertussen komt er een vrouw met kinderen voorbij. ‘Jongens, de trein loopt al, dus ga maar gauw ergens zitten.’

Naast mij zitten drie Nederlanders en een Amerikaan. Ze vormen een eigen commune op hun vierzitsplek en de drie doen enorm hun best heel erg Amerikaans te klinken. Lukt vrij aardig. Ze hebben goed geluisterd naar MTV en Girls-achtige series, met veel like you know so I was like en ook veel shit en fuck. Ik schaar het onder de noemer hipsteraccent. Ja, wij Dutchies zijn echte kopieerkatjes. Waar een klein land identiteitsloos in kan zijn.

Tegenover mij pakt de kruimeltjesman nog een stuk brood en stopt het in één beweging in zijn mond. Hij kauwt onverstoorbaar – maalt met maling aan alles en iedereen met zijn mond open.