En lucht

‘Het klopt hier. En daar ook. Het doet echt zo’n zeer.’ Ze lacht en kijkt hem met een zorgzame, zachte blik aan. Ze zegt dat het heus weer goed komt. Hij knikt en denkt ondertussen dat dit nu het moment wel zal zijn dat hij dood gaat. Juist nu hij de boel weer een beetje leuk begon te vinden. Zo ironisch is het leven. Zijn leven.

Ze staat op en kust hem zachtjes. En nog een keer. Knijpt zachtjes in zijn schouders en wrijft eventjes over zijn rug. Hij zegt sorry. En dat het pijn doet. Zij knikt en zegt dat ze het begrijpt. Ze zal hem nu even met rust laten. En dat als hij moet huilen, dat hij ook gewoon moet huilen. Dat het niet erg is.