Tocht

Ik heb geen idee. Het enige beeld dat door mijn hoofd spookt is stoppen. Maar ik weet nu al dat ik dat niet kan. Daarom zal het een soort halvegare oplossing worden. Hoewel, oplossing suggereert dat er een probleem is. En dat is er niet, behalve mijn gemoed. Maar ook dat is niet echt nieuws te noemen. Daarom. Halfzacht. Een klap zonder gevolgen, zoiets.
Ik ga in ieder geval op digi-dieet. Wat minder online, minder met mijn kop in het scherm, zeg maar. Oké, voor zover mogelijk.

Op zeker moment overwoog ik in een vlaag van enen en nullen-verbijstering dat ik het allerliefst al mijn accounts op het wereldwijde web op zou zeggen. Gewoon, ik was (ben?) er klaar mee. Ik wil dan, in zo’n bui, alles wat mogelijk is verwijderen of dan op z’n minst uit het zicht halen.
Toch gaat dat ook niet gebeuren. Ik ken mezelf: ik krijg spijt of word onrustig of een combinatie van beiden of hele andere factoren die mij ineens dwars gaan zitten – weet ik veel, alles kan.
Dus, de deuren blijven open. Niet eens op een kier, maar helemaal open. Tochten zal het.

Ergo in conclusio, hoe dan ook en desalniettemin: er bestaat ondanks al mijn getwijfel, wikken en wegen een evenredig grote kans dat ik hier wat minder frequent aanwezig ben, maar misschien ook helemaal niet. Ach, ik heb dus geen idee, zoals ik als zei. Ben je lekker mee.