Stoelendans

U weet het, ik verplaats mij lopend, per fiets of met het openbaar vervoer. En als de nood hoog is (lees: optredens met meer spullen dan wat er over twee fietsen te verdelen is, al moet je niet gek opkijken wanneer je zomaar ineens twee eigenwijs zwoegende fietsers met een saz, gitaar, nog een gitaar, een trommel, een koffer een tas en nog een tas voorbij ziet komen) kunnen we meestal een auto lenen. In dat laatste geval reis ik niet in ieder geval niet alleen. Het mag duidelijk zijn dat je met het OV ook nooit alleen bent. Helaas, vind ik vaak.
Mijn ergernissen deel ik hier op z’n tijd. Ook nu. Al wil ik toch vooral het beeld het woord laten voeren, ik wil even kwijt dat ik er in dit geval bewust voor koos om tegenover deze lege stoel te gaan zitten. Er was ruimte zat en toch had juist deze plek een aanzuigende werking op mij. Misschien omdat ik de stoel wilde laten zien dat er ook mensen bestaan die niet per se uit zijn op bevuiling, beschadiging of iets van die strekking. Dat er types zijn die gewoon tegenover je gaan zitten zonder dat je bang hoeft te zijn voor mishandeling, zoiets – soms kan ik mijn eigen goedheid maar moeilijk bevatten.

dhwe09fxkaamzln
de schoonheid van openbaar vervoer – ego echo